[ سوره آلعمران ‹ 3 › : آيات 111 تا 112 ]
لَنْ يَضُرُّوكُمْ إِلَّا أَذىً وَإِنْ يُقاتِلُوكُمْ يُوَلُّوكُمُ الأَدْبارَ ثُمَّ لا يُنْصَرُونَ ‹ 111 › ضُرِبَتْ عَلَيْهِمُ الذِّلَّةُ أَيْنَ ما ثُقِفُوا إِلَّا بِحَبْلٍ مِنَ اللَّه وَحَبْلٍ مِنَ النَّاسِ وَباؤُ بِغَضَبٍ مِنَ اللَّه وَضُرِبَتْ عَلَيْهِمُ الْمَسْكَنَةُ ذلِكَ بِأَنَّهُمْ كانُوا يَكْفُرُونَ بِآياتِ اللَّه وَيَقْتُلُونَ الأَنْبِياءَ بِغَيْرِ حَقٍّ ذلِكَ بِما عَصَوْا وَكانُوا يَعْتَدُونَ ‹ 112 ›
ترجمه :
111 - آنها ( اهل كتاب مخصوصا يهود ) هرگز نمىتوانند به شما زيان برسانند ، جز آزارهاى مختصر ، و اگر با شما پيكار كنند به شما پشت خواهند كرد ( و شكست مىخورند ) سپس كسى آنها را يارى نمىكند .
112 - آنها هر كجا يافت شوند مهر ذلت بر آنان خورده است ، مگر با ارتباط به خدا ( و تجديد نظر در روش ناپسند خود ) و ( يا ) با ارتباط به مردم ( و وابستگى به اين و آن ) و در خشم خدا مسكن گزيدهاند ، و مهر بيچارگى بر آنها زده شده ، چرا كه آنها به آيات خدا كفر مىورزند و پيامبران را به ناحق مىكشند اينها به خاطر آن است كه گناه مىكنند و ( به حقوق دگران ) تجاوز مىنمايند .
شان نزول
هنگامى كه بعضى از بزرگان روشن ضمير يهود همچون عبد اللَّه بن سلام با ياران خود آئين پيشين را ترك گفته و به آئين اسلام گرويدند ، جمعى از رؤساى يهود به نزد آنها آمدند و زبان به سرزنش و ملامت آنان گشودند و حتى آنها را تهديد كردند كه چرا آئين پدران و نياكان خود را ترك گفته و اسلام آوردهاند ؟
آيات فوق به عنوان دلدارى و بشارت به آنها و ساير مسلمانان نازل گرديد .