ولى روشن است كه اين معنى به هيچ وجه با آيه فوق نمىسازد زيرا آيه فوق اين دو دسته را از يكديگر جدا كرده و در برابر هم قرار داده است و پرهيز از يكى را موجب بخشودگى ديگرى مىشمارد ( دقت كنيد ) .
ولى اگر به معنى لغوى « كبيره » بازگرديم ، كبيره هر گناهى است كه از نظر اسلام بزرگ و پر اهميت است ، و نشانه اهميت آن مىتواند اين باشد كه در قرآن مجيد ، تنها به نهى از آن قناعت نشده ، بلكه به دنبال آن تهديد به عذاب دوزخ گرديده است ، مانند قتل نفس و زنا و رباخوارى و امثال آنها ، و لذا در روايات اهل بيت ع مىخوانيم :
الكبائر اللتى اوجب اللَّه عز و جل عليها النار
: « گناهان كبيره گناهانى است كه خداوند مجازات آتش براى آنها مقرر داشته است » ( 1 ) مضمون اين حديث از امام باقر ع و امام صادق ع و امام على بن موسى الرضا ع نقل شده است .
و بنا بر اين بدست آوردن گناهان كبيره و شناخت آنها با توجه به ضابطه فوق كار آسانى است ، و اگر ملاحظه مىكنيم ، در پاره اى از روايات تعداد كبائر ، هفت و در بعضى بيست و در بعضى هفتاد ، ذكر شده منافات با آنچه در بالا گفته شد ندارد ، زيرا در حقيقت بعضى از اين روايات اشاره به گناهان كبيره درجه اول و بعضى به - گناهان كبيره درجه دو و بعضى به همه گناهان كبيره اشاره مىكند .
اشكال : [ آيا بخشش گناهان صغيره تشويق به گناه نيست ؟ ]
ممكن است گفته شود كه اين آيه مردم را به گناهان صغيره تشويق مىنمايد و مىگويد : با ترك گناهان كبيره ، ارتكاب گناهان كوچك مانعى ندارد ! .
پاسخ :
از تعبيرى كه در آيه ذكر شده پاسخ اين ايراد روشن مىشود زيرا قرآن مى -
هامش
( 1 ) - نور الثقلين جلد اول صفحه 473 .