گويد : « * ( نُكَفِّرْ عَنْكُمْ سَيِّئاتِكُمْ ) * » : « گناهان كوچك شما را مىپوشانيم » يعنى پرهيز از گناهان بزرگ خصوصا با فراهم بودن زمينههاى آنها ، يك نوع حالت « تقواى روحانى » در انسان ايجاد مىكند كه مىتواند آثار گناهان كوچك را از وجود او بشويد و در حقيقت آيه فوق همانند آيه إِنَّ الْحَسَناتِ يُذْهِبْنَ السَّيِّئاتِ : ( هود - 114 ) :
« حسنات ، سيئات را از بين مىبرند » مىباشد ، و در واقع اشاره به يكى از آثار واقعى اعمال نيك است و اين درست به اين مىماند كه مىگوئيم اگر انسان از مواد سمى خطرناك پرهيز كند و مزاج سالمى داشته باشد مىتواند آثار نامطلوب بعضى از غذاهاى نامناسب را بواسطه سلامت مزاج از بين ببرد .
و يا به تعبير ديگر : بخشش گناهان صغيره يك نوع « پاداش معنوى » براى تاركان گناهان كبيره است ، و اين خود اثر تشويق كننده اى براى ترك كبائر دارد .
كجا صغيره تبديل به كبيره مىشود ؟
ولى نكته مهمى كه در اينجا بايد به آن توجه داشت اين است كه گناهان صغيره ، در صورتى صغيره هستند كه تكرار نشوند و علاوه بر آن به عنوان بى اعتنايى و يا غرور و طغيان انجام نگيرند زيرا صغائر طبق آنچه از قرآن و روايات اسلامى استفاده مىشود در چند مورد تبديل به كبيره مىگردد :
1 - در صورتى كه تكرار گردد ، همانطور كه از امام صادق ع نقل شده كه فرمود :
لا صغيرة مع الاصرار
: « هيچ گناهى با تكرار صغيره نيست » ( 1 ) .
2 - در صورتى كه گناه را كوچك بشمرد و تحقير كند ، در نهج البلاغه مىخوانيم :
اشد الذنوب ما استهان به صاحبه
: « شديدترين گناهان آن است كه مرتكبش آن را كوچك بشمرد » ( 2 ) .
هامش
( 1 ) - اصول كافى جلد 2 صفحه 288 .
( 2 ) - نهج البلاغه كلمات قصار .