[ سوره البقرة ‹ 2 › : آيات 55 تا 56 ]
وَ إِذْ قُلْتُمْ يا مُوسى لَنْ نُؤْمِنَ لَكَ حَتَّى نَرَى اللَّه جَهْرَةً فَأَخَذَتْكُمُ الصَّاعِقَةُ وَأَنْتُمْ تَنْظُرُونَ ‹ 55 › ثُمَّ بَعَثْناكُمْ مِنْ بَعْدِ مَوْتِكُمْ لَعَلَّكُمْ تَشْكُرُونَ ‹ 56 ›
ترجمه :
55 - و ( نيز به خاطر بياوريد ) هنگامى كه گفتيد اى موسى ما هرگز به تو ايمان نخواهيم آورد مگر اينكه خدا را آشكارا ( با چشم خود ) ببينيم ، در همين حال صاعقه شما را گرفت در حالى كه تماشا مىكرديد .
56 - سپس شما را پس از مرگتان حيات بخشيديم ، شايد شكر نعمت او را بجا آوريد .
تفسير : تقاضاى عجيب !
اين دو آيه يكى ديگر از نعمتهاى بزرگ خدا را به بنى اسرائيل يادآور مىشود ، و نشان مىدهد چگونه آنها مردمى لجوج و بهانه گير بودند و چگونه مجازات سخت الهى دامانشان را گرفت ولى بعد از آن باز لطف خدا شامل حالشان شد .
آيه نخست مىگويد « به خاطر بياوريد هنگامى را كه گفتيد اى موسى ما هرگز به تو ايمان نخواهيم آورد مگر اينكه خدا را آشكارا با چشم خود ببينيم » ( * ( وَإِذْ قُلْتُمْ يا مُوسى لَنْ نُؤْمِنَ لَكَ حَتَّى نَرَى اللَّه جَهْرَةً ) * ) .
اين در خواست ممكن است به خاطر جهل آنها بوده ، چرا كه درك افراد نادان فراتر از محسوساتشان نيست ، حتى مىخواهند خدا را با چشم خود ببينند .
و يا به خاطر لجاجت و بهانه جويى بوده است كه يكى از ويژگيهاى