[ سوره البقرة ‹ 2 › : آيه 57 ]
وَ ظَلَّلْنا عَلَيْكُمُ الْغَمامَ وَأَنْزَلْنا عَلَيْكُمُ الْمَنَّ وَالسَّلْوى كُلُوا مِنْ طَيِّباتِ ما رَزَقْناكُمْ وَما ظَلَمُونا وَلكِنْ كانُوا أَنْفُسَهُمْ يَظْلِمُونَ ‹ 57 ›
ترجمه :
57 - و ابر را بر شما سايبان ساختيم ، و با « من » ( شيره مخصوص و لذيذ درختان ) و « سلوى » ( مرغان مخصوص شبيه كبوتر ) از شما پذيرايى به عمل آورديم ( و گفتيم ) از نعمتهاى پاكيزه اى كه به شما روزى داديم بخوريد ( ولى شما كفران كرديد ) آنها به ما ستم نكردند بلكه به خود ستم مىنمودند !
تفسير : نعمتهاى گوناگون :
آن گونه كه از آيات سوره مائده ( 20 و 21 و 22 ) بر مىآيد پس از آنكه بنى اسرائيل از چنگال فرعونيان نجات يافتند ، خداوند به آنها فرمان داد كه به سوى سرزمين مقدس فلسطين حركت كنند و در آن وارد شوند ، اما بنى اسرائيل زير بار اين فرمان نرفتند و گفتند : تا ستمكاران ( قوم عمالقه ) از آنجا بيرون نروند ما وارد اين سرزمين نخواهيم شد ، به اين هم اكتفاء نكردند ، بلكه به موسى گفتند : « تو و خدايت به جنگ آنها برويد پس از آنكه پيروز شديد ما وارد خواهيم شد » ! .
موسى از اين سخن سخت ناراحت گشت و به پيشگاه خداوند شكايت كرد سر انجام چنين مقرر شد كه بنى اسرائيل مدت چهل سال در بيابان ( صحراى سينا ) سرگردان بمانند .