ترجمه و تفسير نهج البلاغه ( فارسي ) — صفحة 30

17 - * ( وَإِذْ قالَ إِبْراهِيمُ لأَبِيه آزَرَ أَ تَتَّخِذُ أَصْناماً آلِهَةً إِنِّي أَراكَ وَقَوْمَكَ فِي ضَلالٍ مُبِينٍ ) * ( 1 ) ( و هنگامى كه ابراهيم به پدرش [ عمّويش ] آزر گفت : آيا بتها را خدايان اتّخاذ كرده اى ، من ترا و قوم ترا در گمراهى آشكار مىبينم ) . در منابع حديثى ما آمده است كه مقصود از « ابيه » عمّوى ابراهيم بوده است ، زيرا در روايت معتبر آمده است كه پيامبر اكرم صلَّى اللَّه عليه و آله فرموده است : پدران ما تا حضرت آدم ( ع ) پاك بوده‌اند ، و اگر پدر حضرت ابراهيم مشرك بود ، مطابق آن آيه كه مىگويد : * ( إِنَّمَا الْمُشْرِكُونَ نَجَسٌ ) * ( 2 ) ( جز اين نيست كه مشركين پليدند ) . روايت مزبوره از نظر معنى مختلّ مىگشت . صفت هفدهم - « مبارزه در راه توحيد » حتّى با نزديكترين خويشاوندانش مانند عمّو . 18 - * ( وَكَذلِكَ نُرِي إِبْراهِيمَ مَلَكُوتَ السَّماواتِ وَالأَرْضِ وَلِيَكُونَ مِنَ الْمُوقِنِينَ ) * ( 3 ) ( و بدينسان ملكوت آسمانها و زمين را به ابراهيم نشان مىدهيم و براى اين كه از گروه نائل به يقين بوده باشد . ) صفت هجدهم - « داراى بينائى ملكوت آسمانها و زمين » . صفت نوزدهم - « و اصل بمقام والاى يقين » . 19 - * ( فَلَمَّا جَنَّ عَلَيْه اللَّيْلُ رَأى كَوْكَباً قالَ هذا رَبِّي فَلَمَّا أَفَلَ قالَ لا أُحِبُّ