موجودات را به قدرت خويش پديد آورد و بادها را به رحمت خود پراكنده نمود و با سنگهاى سخت و صبور ، زمين را محكم و استوار ساخت ؛ آنگاه خداوند فضا را بگشود و افقهاى آن را بشكافت و راهها بهوجود آورد و در آنها آب روان نمود .
موجهاى آب درهمافتاده ، روى هم انباشته شدند . و آب را بر پشت بادهاى تند و سخت قرار داد . . .
سپس خداوند طوفانى برپا كرد كه سخت وزيدن گرفت و تا دورها برفت و به آن امر فرمود كه آبهاى انبوه را برهم زند و موج درياها را برانگيزاند ، پس آن باد ، آب را مانند مشك تكان داد و برهم زد و همچنانكه فضا را درهم پيچيد ، آب را هم پيچيد و آغاز و انجام آن را برهم زد ، و آرام و آشفته را در همديگر آميخت . . . .
* * * شما را سفارش مىكنم كه در اين آيات جالب و زيبا كه از عظمت روحى امام على ناشى مىشود و انديشه و احساس شما را مورد خطاب قرار مىدهد ، بيشتر دقت كنيد تا ببينيد كه چگونه امام على ، در بين همهء موجودات جهان هستى ، اعم از بزرگ و كوچك ، خورشيد و ماه ، آب و سنگ ، ساده و پيچيده ، از نظر مفهوم وجود و هستى ، برابرى و تساوى قائل است . يعنى : از نظر منطق امام على ، همهء كائنات و موجودات عالم وجود ، در صفت وجود و هستى مشترك هستند و از همينجاست كه همهء آنها را در سرود بزرگ جهان يكسان و بههمپيوسته مىداند : سرود بزرگ هستى واحدى كه در آن ، درخت تنومند را در قبال گياه كوچك نبايد بزرگ شمرد و چشمهسار كوچكى كه آبش در ميان سنگريزهها و خاشاك روان است ، نبايد در برابر درياى بىكران كوچك قلمداد نمود .
علىبن ابىطالب مىفرمايد :
. . . اگر راههاى انديشهء خود را تا به آخر بپيمايى ، دليل و برهان تو را راه ننمايد مگر به اينكه آفرينندهء مورچه همان آفرينندهء درخت خرماست . بزرگ و كوچك ، خرد و
علي صوت العدالة الإنسانية (امام على ع صداى عدالت انسانى) (بوستان كتاب)(فارسى) — صفحة 616
مساهمون: جورج جرداق
ص٦١٦