ترجمه و تفسير نهج البلاغه ( فارسي ) — صفحة 162

17 - هر گونه آزار حيوان ممنوع است ، مانند گذاشتن بار سنگين بر پشتش ، و اجبار حيوان به حركت سريع كه موجب اذيت حيوان بوده باشد . و زدن حيوان بيش از اندازهء احتياج . 18 - دشنام و لعنت به حيوان و زدن به صورت آن ممنوع است . ( امير المؤمنين ( ع ) فرموده است : خدا لعنت كنندهء حيوان را لعنت مىكند . ) ( 1 ) 19 - زدن در موقع رم كردن حيوان به اندازهء احتياج جايز است ، ولى زدن در موقع لغزيدن حيوان ممنوع است . 20 - شكار حيوانات براى تفريح و بدون احتياج حرام است ( 2 ) به همين جهت سفر كسى كه براى تفريح به شكار مىرود ، سفرش معصيت است و بايد نماز را تمام بخواند . 21 - وادار كردن حيوانات به جنگ با يكديگر مكروه است . 22 - شكار جوجهء پرندگان در آشيانه مادامى كه به پرواز درنيامده است ، حرام است ، زيرا جوجه در آشيانه در پناه خدا است . ( 3 ) 23 - در مواردى كه وسيلهء حيات به يكى از چند حيوان كفايت كند ، بطورى كه يكى از آنها با آن وسيله مىتواند نجات پيدا كند و بقيه هلاك خواهند شد . مانند اين كه مقدارى آب داريم كه فقط يكى از حيوانات را مىتواند نجات بدهد . اين فرض بر دو گونه است : 1 - حيوانات از همه جهات حياتى مساوى مىباشند ، در اين صورت مكلف در به كار بردن وسيلهء حيات براى ادامهء زندگى هر يك از حيوانات كه داراى جهات حياتى مساوى هستند ، مخير است . 2 - حيوانات از همه جهات مساوى نبوده باشند ، مانند سگ غير مضر