3 - در چند مورد از قرآن مجيد مادهء « علم » كه به خدا نسبت داده شده است با فعل ماضى آمده است . مانند : * ( عَلِمَ الله أَنَّكُمْ سَتَذْكُرُونَهُنَّ ) * ( 1 ) ( خدا دانست كه شما آنها را به ياد خواهيد آورد ) . * ( إِنَّ رَبَّكَ يَعْلَمُ أَنَّكَ تَقُومُ أَدْنى ) * ( 2 ) ( خداوند دانست كه شما هرگز آن را محاسبه نخواهيد كرد ، پس شما را عفو نمود ) . مسلم است كه علم خداوندى مقيد به زمان و امور زمانى نيست ، و مقصود از « علم » در دو آيهء فوق اين نيست كه خداوند به ياد آوردن و عدم محاسبهء شما را در زمان گذشته ، در همان موقع دانست و تمام شد ، بلكه مقصود اينست كه آنچه را كه در آينده انجام خواهيد داد و يا قادر به آن نخواهيد بود ، خداوند دانا است با دانائى مطلق خود . همچنين آياتى كه مادهء « علم » را با كلمهء مسقبل آورده است ، مانند : * ( وَمِمَّنْ حَوْلَكُمْ مِنَ الأَعْرابِ مُنافِقُونَ وَمِنْ أَهْلِ الْمَدِينَةِ مَرَدُوا ) * ( 3 ) ( كسانى از