ترجمه و تفسير نهج البلاغه ( فارسي ) — صفحة 81

بشناسيم ، زمان امتداديست وابسته به تغيرات و حركات در جهان هستى ، و مىدانيم كه جهان هستى با همهء شئونى كه دارد ، مخلوق و فيض ذات و صفات خداوندى است ، پس زمان نيز ناشى يا وابسته به اين مخلوق و فيض الهى است كه از ذات و صفات الهى بوجود آمده است . با اين حال قرآن مجيد در موارد فراوانى از آيات صفات و افعال خداوندى را با كلمات زمانى آورده است . مانند : * ( يا أَيُّهَا النَّاسُ اتَّقُوا رَبَّكُمُ ) * ( 1 ) ( خداوند بر شما ناظر بود ) . * ( يُوصِيكُمُ الله فِي أَوْلادِكُمْ لِلذَّكَرِ ) * ( 2 ) ( خداوند عليم و حكيم بود ) . * ( وَالَّذانِ يَأْتِيانِها مِنْكُمْ فَآذُوهُما ) * ( 3 ) ( خداوند پذيرندهء توبه و حكيم بود ) . . . در بعضى از آيات قرآنى صفت استمرارى انسان را هم با كلمهء زمانى منقرض آورده است : * ( وَلَقَدْ صَرَّفْنا فِي هذَا الْقُرْآنِ ) * ( 4 ) و انسان در اكثر حالاتش جدلباز بوده است ) [ يا بيش از هر چيز جدلباز بوده است ] با اين كه مىدانيم خداوند در همهء زمانها بلكه پيش از آغاز كشش زمان و پس از پايان آن نيز عليم و حكيم و قدير است . و همچنين نظارت خداوندى بر انسان و پذيرش توبه و مهربان بودن او شامل همهء زمانها است ، نه گذشته ، فقط . * ( خَلَقَ السَّماواتِ وَالأَرْضَ بِالْحَقِّ وَصَوَّرَكُمْ فَأَحْسَنَ صُوَرَكُمْ ) * ( 5 ) ( خداوند آسمانها و زمين را بر حق آفريد و شما را با بهترين وجه تصوير نمود . ) با اين كه مىدانيم امر خلقت و جريان فيض الهى دائمى و مستمر است ، نه اين كه در برهه اى از زمان گذشته انجام گرفته و تمام شده است . آياتى كه دلالت به دوام و