با گذشت روزگار ، همچنان آثار وجودى شخصيت پسر ابوطالب ( ع ) ، در ادبيات عرب ، گستردهتر مىشود . اين شخصيت همچنان عظمت و گسترش و عمق مىيابد و روح عربى را از كجرويهاى ستمگران و طغيانگرانى كه حرمت قوميت عربى را از بين بردهاند ، خلاص مىكند . على ( ع ) اين روح را چنان عظمت بخشيد كه همواره پايدار است و در همه جا مورد توجه و علاقه است .
قرن بيستم فرا رسيد . ارزشها و معانى درخشانى كه در شخصيت فرزند ابوطالب تجسم يافته بودند ، همچنان نفوذ خود را در دلها حفظ كردند و از لحاظ ادبى منشاء تجسم عاليترين و برترين نوع وفاى انسانى شدند . شاعر لبنانى ، در حالى كه روى سخنش با على ( ع ) است مىگويد :
« هرگاه حادثهاى بزرگ براى من روى دهد ، و هرگاه سختى روزگار مرا در رنج و پريشانى گرفتار كند ، گرفتارى خود را پيش على ( ع ) شكوه مىكنم و على ( ع ) در هر همّ و غمى پناهگاه و فريادرس است .
حق را در سايه پرچمهايش به كمك مىخوانم و على ( ع ) آن پرچم برافراشته حق است .
هرگاه كسى گرفتار ستم شد و سختيها زندگى او را تاريك كرد ، او براى ستمگر ، تند رعدى است كوبنده و براى ستمديده و مظلوم ، در ميان ما پناهگاه است .
او كسى است كه عدالت را با اخلاقى غيرقابل انعطاف و شمشير و قلم پناه داد .
كيست كه در جاهايى كه ستم كولاك مىكند و در سرزمينى كه عفريت فقر ، سايه افكنده است ، به فرياد مردم برسد ؟
علي صوت العدالة الإنسانية (امام على ع صداى عدالت انسانى) (فارسى) — صفحة 2264
مساهمون: جورج جرداق
ص٢٢٦٤