جز على كيست ؟ آن مرد دادگرى كه هرگاه ظلم حكومت كند ، مقابل آن مىايستد . »
شاعر عراقى ، سيدعبدالمهدى مطر ، دربارهء على ( ع ) اشعارى سروده است كه انگيزههاى واقعى تجليل مردم از مقام بلند او را به خوبى روشن مىسازد . او مىگويد :
« قلب على ، با وجود تنهايى كه از گرسنگى رنجور بودند ، با زر و زيور جهان شاد نمىشد .
جگرهاى سوخته و گداختهء مردم ناتوان ، و غصههاى دل آنها ، قلب پرمهر على ( ع ) را آب مىكرد .
اگر اشكى از چشمان دلسوختهاى روان مىشد ، چشمان اشكبار على با قطرات بلورينش ، او را همراهى مىكردند .
نالههاى يتيمى كه از فريادرسى مادر و محبت پدر محروم بود ، قلب على ( ع ) را آتش مىزد .
آرى اين است سيرهء بىمانندى كه در روح امام موج مىزند ، و اين است راه و روش او . »
آنگاه مىگويد :
« تو اين نفس را در برابر خود رام كردى . به همين سبب ، زندگى سخت در نظرت گوارا شد .
نه بر سر سفرههايى نشست كه از غذاهاى رنگارنگ آراسته شده باشد ، و نه از لباسهاى نرم و لطيف استفاده كرد !
در حالى كه دختران معصوم ، عريان بودند ، لباس نپوشيد و در حالى كه شكمهاى بىنوايان گرسنه بودند ، غذا نخورد .
علي صوت العدالة الإنسانية (امام على ع صداى عدالت انسانى) (فارسى) — صفحة 2265
مساهمون: جورج جرداق
ص٢٢٦٥