از اشعارى كه ارزش اين دوستى را كه همواره در دلهاى عرب ، پايدار مانده است ، روشن مىسازد و آغاز و فرجام و معناى آن را به طور دقيق براى ما تجسّم مىكند ، دو بيت زيباى زير از سيفالدوله حمدانى پادشاه حلب است :
حبّ على بن ابىطالب * للناس يقاس و معيار
يخرج ما فى انفسهم مثلها * يخرج غشّ الذهب النار
( دوستى على بن ابىطالب ، براى مردم معيار و محكّ است . )
( همچنان كه آتش ، ناپاكى طلا را جدا مىسازد ، اين دوستى نيز آنچه در باطن مردم است آشكار مىكند . )
چه و الا مقام است مردى كه از نظر مردم ، معيار سنجش انسانهاست . اگر پيرو و شيعهء او شدند ، طرفدار خير و عدالت و حق و انسانيت هستند و اگر از اين دوستى سر باز زدند ، با بسيارى از نيكيها فاصله گرفتند .
اين عصيان و سركشى در برابر استبداد سياسى و ظلمهاى اجتماعى ، با همه چهرهاى آن كه در تاريخ به چشم مىخورد ، از مهمترين نكاتى است كه به قوميت عربى عظمت مىبخشد .
وفادارى نسبت به ارزشهاى انسانى كه در وجود شخص يا جامعه و يا هر جا ، تجسم يافته است ، بزرگترين مايهء سرفرازى عرب است .
و اين ادبيات پرخاشگر و ستيزهجو كه در عين حال نمايشگر وفادارى و دلبستگى است ، صورتى است از نيروهاى عظيمى كه در وجود انسان عرب ذخيره شده و به او امكان مىدهد كه در برابر خائنان پرچم انقلاب و طغيان برافرازد و نسبت به انسانهايى كه واجد صلاحيّت هستند ، وفادار بماند .