احترام عايشه شده است . على با اين سخنان راه فرارى براى عايشه قرار داد ، افرادى كه او را تحريك كرده بودند ، متهم ساخت و گناه را به گردن آنهايى انداخت كه او را وادار كردند از خانهاش خارج شود و گناه اين كار را مهمتر از گناه كشتن عثمان دانست . سپس به عايشه نصيحت كرد كه از خدا بترس و به خانهء خود بازگرد كه در اين كار امنيت سرزمينها و رضايت مردم تأمين مىگردد . اما عايشه به اندرز على ( ع ) توجهى نكرد ، بلكه همچنان به راه خود ادامه داد و نامه مختصرى كه موضع و نظر او را نسبت به على ( ع ) و دشمنى شخصى وى را آشكار مىكند ، به على ( ع ) نوشت ، كه حدفاصل جنگ و صلح بود :
« اى فرزند ابيطالب ( ع ) ! موضوع ، بالاتر از سرزنش است . من هرگز فرمانبردار تو نخواهم شد ، هر كارى كه مىخواهى انجام بده و هر دستورى كه مىخواهى صادر كن والسلام ! »
طلحه و زبير هم ، چنين پيامى براى على ( ع ) فرستادند !
هنگامى كه سپاه عايشه به نزديكى بصره رسيد ، فرماندهان شوراى جنگى دربارهء اشغال بصره به گفتگو پرداختند . چون آنها مىدانستند كه تعداد ياران على ( ع ) در بصره كم نيست و تدبير را در اين ديدند كه با آنها مكاتبه كنند تا از ميزان اطاعتشان نسبت به على ( ع ) مطلع شوند . اين شورا تصميم گرفت پيش از ورود به بصره ، رؤساى بصره را عليه على ( ع ) تحريك نمايند . به همين منظور ، طلحه و زبير به قاضى « كعب بن سور » نامهاى به شرح زير نوشتند : « اما بعد ، تو قاضى عمربن خطاب و بزرگ مردم بصره و بزرگ اهل يمن بودى ! تو قبلًا از اذيت عثمان به خشم آمدى ، اينك براى قتل او هم خشمگين باش ! والسلام . »
علي صوت العدالة الإنسانية (امام على ع صداى عدالت انسانى) (فارسى) — صفحة 1854
مساهمون: جورج جرداق
ص١٨٥٤