دسته حسابى جداگانه داشت و براى هر يك نقشه معينى طرح كرده بود . معاويه در ميان اين دو جبهه ، علاقه مخصوصى به اين داشت كه آشوبگران ، قدرت على ( ع ) را در هم كوبند و در نتيجه ، نفوذ معاويه را گسترش دهند ؛ زيرا معاويه نيرومندترين فرد بنىاميّه بود كه مىكوشيد مسير تاريخ عرب را به روش اموى خالص درآورد .
معاويه پنهانى به تحريك افرادى كه به مخالفت با على ( ع ) قيام نكرده بودند ، پرداخت . معاويه آگاه بود كه عايشه ، طلحه و زبير و سردمداران اين شورش ، اگر بر على ( ع ) پيروز شوند بلافاصله اختلافات داخلىشان آغاز مىشود - زيرا او هدف مشترك ايشان را مىدانست - و زمامدارى براى بنىاميّه كه معاويه در رأس آنها قرار دارد ، آماده مىگردد .
معاويه در نامهء خود به سعدبن ابى وقّاص نوشت :
« شايستهترين مردم به يارى عثمان ، افراد شوراى عمر هستند كه از طايفه قريش بودند و حق عثمان را بجا آوردند و عثمان را بر ديگرى مقدم داشتند . طلحه و زبير كه در شورا شريك شما و در اسلام نظير شما بودند ، عثمان را يارى كردند . امّالمؤمنين هم براى كمك به عثمان شتاب گرفته است ، پس آنچه را كه آنها پسنديدهاند ، شما ناپسند نشماريد و آنچه را آنها پذيرفتهاند ، شما ردّ نكنيد ! »
به زيركى معاويه و تحريك عواطف سعد - كه يكى از شش عضو شورايى بود كه 1 ر ، 2 عمر آنها را نامزد خلافت كرده بود - بنگريد و باز به حيلهگرى او در پنهان ساختن هدفش در تحريك مردم عليه على ( ع ) توجه كنيد . ولى سعدبن ابىوقاص كه از زيركى و حيلهگرى معاويه آگاه بود ، هدف او را مىدانست ، زيرا سعد از طايفهء قريش بود و از
علي صوت العدالة الإنسانية (امام على ع صداى عدالت انسانى) (فارسى) — صفحة 1857
مساهمون: جورج جرداق
ص١٨٥٧