هم به چهارپايان منسوب مىسازد و مىفرمايد : « هدف حيوانات وحشى و درنده ، تجاوز و تعدى است و همت چهارپايان ، محصور به شكمشان است ! » ولى همت و هدف انسان غير از اينها است . انسان ، در مكتب و قانون امام على ، بايد آنچنان باشد كه « كسى از بدى و آشوب وى نهراسد و همسايهاش از دست او درامان باشد » .
علىبن ابيطالب در هيچ دستور و هيچ قانونى ، سرانجام بالاتر و بزرگتر از « آرامش و امنيت مردم روى زمين » چيزى را نمىشناسد ، پس تمايل به آرامش و كوشش براى امنيت ، درنظر و بينش امام على ، يك وظيفه اخلاقى است كه انسان را از حيوان وحشى و درنده ، متمايز مىسازد .
امنيت در نزد علىبن ابيطالب ، آن هدفى است كه هر دستور صحيح و هر قانون درستى ، در پايان خود به آن مىانجامد ! و همچنين امنيت ، وظيفهاى است كه بايد زمامدار يا دولت ، آن را نگهبانى كند . و در قانون و روش امام على ، پس از رعايت كامل حقوق همگانى ، با رعايت امنيت و رفع و برطرفنمودن تجاوز و تعدى ، كار مردم اصلاح مىپذيرد و مردم به دولت خود اعتماد مىكنند .
البته مفهوم امنيت در نزد علىبن ابيطالب ، همان مفهومى نيست كه در نزد بسيارى از فلاسفه و زمامداران و قانونگذاران قرون پيشين وجود داشت . براى آنكه مفهوم امنيت در نزد بسيارى از آنان ، چيزى جز اين نبود كه از دستورات زمامدار و حاكم كوركورانه اطاعت شود و اوامر وى ، بدون چونوچرا اجرا گردد و اگرچه در جامعه ، ستم تجاوزكاران بيداد كند و گردنكشان به قلدرى و زورگويى بپردازند و حقوق مردم را پايمال سازند ، مردم با وضع موجود سازگار باشند و در
علي صوت العدالة الإنسانية (امام على ع صداى عدالت انسانى) (فارسى) — صفحة 961
مساهمون: جورج جرداق
ص٩٦١