هيچگونه ترديد و دودلى مىفرمايد : « . . . و ثروتمندان و خوشگذرانهاى ملل ، فقط به مال و نعمت دل بستند و گردنكشى كردند » ! در اين گفتار بدون كوچكترين ابهامى ، تصريح شده كه سرمايهداران توجهى به مسائل ميهنى و كارها و دردهاى توده مردم ندارند و تنها هدف آنان ، اين است كه مال و ثروتى بر دارايى خود بيفزايند و فقط به چيزى علاقهمند هستند كه بهسود آنان باشد ، بدون آنكه درباره وضع توده مردم هم انديشهاى بكنند . امام على اين مطلب را هنگامى فرمود كه تجربه به او ثابت كرده بود : « مال و ثروت اساس شهوتها است » و : « سرمايهدار هرگز به آنچه دارد راضى نيست و دارايى وى ، او را از چيزى كه در دست ندارد ، بىنياز نمىسازد » و : « آنكس كه مال و ثروتى اندوخت ، خودرأى و خودپسند گردد » . و كسى كه خودخواه و خودپسند شد ، ميهنى ندارد كه آن را دوست بدارد و در جهان انسانيت برادران همنوعى ندارد كه در سختىهاى روزگار ، با آنها شريك و همدم باشد !
راستى چقدر زيبا و جالب است جملهاى كه امام در تصوير چگونگى وضع روانى سرمايهدار آورده و فرموده است : « توانگر به آنچه به چنگ آورده دل مىبندد و با آن مردم را مىگزد » ، و آنكس كه فقط به ثروت و مال خود دل ببندد ، حق است كه ولتر در وطندوستى او شك بورزد و رفيق وى ، او را مورد آنچنان حملهاى قرار دهد كه چند سطر پيش خوانديم . . .
و همچنانكه ولتر كارگر را مورد احترام و ستايش قرار مىدهد و آدمهاى بيكاره و خوشگذران چاپلوس را پست و حقير مىشمارد ، علىبن ابيطالب هم مفهوم و ارزش وجود انسان را مبتنى بر كارى كه
علي صوت العدالة الإنسانية (امام على ع صداى عدالت انسانى) (فارسى) — صفحة 860
مساهمون: جورج جرداق
ص٨٦٠