كه با كمى سن ، على عليه السّلام فردى كامل و عارف به خداوند متعال و رسول خدا صلّى اللّه عليه و آله قبل از رسيدن به بلوغ بوده است و اين همان معنى گفتار خداوند متعال در مورد حضرت يحيى عليه السّلام است كه فرمودند : « و ما در كودكى به يحيى حكمت عطا كرديم » « 1 » چرا كه حكمتى آشكارتر از معرفت الهى ، و ظاهرتر از شناخت نبوت رسول خدا صلّى اللّه عليه و آله و شناخته شدهتر از توانايى استدلال و شناخت نظرات ديگران و وجوه استدلال و استنباط و رسيدن بوسيله آن به حقايق موجودات غيبى ، وجود ندارد .
با آنچه گذشت ، ثابت مىشود خداوند متعال در مورد على بن ابيطالب عليه السّلام به خلاف عادت رفتار كرده و او را همپاى دو تن از پيامبران بزرگ الهى كه از آيات و نشانههاى قدرت الهى هستند و در قرآن از آنان به بزرگى و عظمت ياد شده ، قرار داده است .
فصل پنجاه و پنجم [ : نرسيدن زخم كارى بر بدن حضرت در طول جنگها ]
از نشانههاى غير عادى در مورد امير مؤمنان عليه السّلام اين است كه هرچند كسى بيشتر از امير مؤمنان عليه السّلام با پهلوانان و جنگاوران عرب جهاد نكرده است ولى در طول اين جنگها هرگز زخم و جراحتى كارى كه موجب زمينگير شدن باشد به ايشان وارد نشده است مگر ضربه ابن ملجم ملعون كه موجب شهادت ايشان گرديد و اين ، خود معجزهاى الهى است كه نشانگر منزلت اختصاصى ايشان نزد خداوند متعال است .
فصل پنجاه و ششم [ : غلبه بر تمامى حريفان ]
از نشانههاى ديگر الهى در مورد ايشان اين است ، طبق آنچه در تاريخ مذكور است هر مبارزى گاهى بر حريف پيروز مىشده و گاهى نيز مغلوب او مىگرديده يا اينكه اگر دشمن و حريفش زخم و جراحتى بر او وارد مىكرده است يا بواسطه آن جراحت از پا در مىآمده و گاهى نيز بهبود مىيافته است . آنچه در تاريخ ضبط است اين است كه احدى با امير مؤمنان عليه السّلام وارد جنگ تن به تن نشد الا اينكه حضرت بر او غالب شد و احدى از ضربهء شمشير امير مؤمنان عليه السّلام جان سالم بدر نبرده است .
شكى در اين مسئله نيست كه امير مؤمنان عليه السّلام همه همتاهاى خود را در جنگ مغلوب كرده و آنها را به هلاكت رسانده است . اين ويژگى نيز خصوصيتى غير عادى بوده و اختصاص به ايشان دارد .
فصل پنجاه و هفتم [ : پايدارى در ميدان جنگ ]
يكى ديگر از نشانههاى الهى در مورد امير مؤمنان عليه السّلام اين است كه ايشان در طول نبردها و جنگهاى فراوان با دشمنان گستاخ و پهلوانان بىباك با اينكه آنها تمام همت خود را براى از بين بردن ايشان جمع كرده و با نقشه و حيله و نيرنگ قصد پيروزى بر ايشان را داشتند ، حضرت امير عليه السّلام
هامش
( 1 ) - سوره مريم ، آيهى 13 .