از ميان همه مردم فقط به على عليه السّلام آموخت و بدن آن حضرت را فقط على عليه السّلام غسل داد و آماده سفر آخرت كرد و قبل از ديگران بر بدن پيامبر صلّى اللّه عليه و آله نماز خواند و تمامى موارد نشانگر آن است كه على عليه السّلام جايگاه خاصى نزد پيامبر صلّى اللّه عليه و آله داشتند و باز اين على عليه السّلام بود كه به مردم ياد داد كه چگونه بر بدن آن حضرت نماز بخوانند و او را در چه مكانى دفن كنند .
و بالاخره اين جريانات نشانگر آن است كه على عليه السّلام در آنها بىشريك بوده و از آغاز بعثت تا وفات رسول خدا صلّى اللّه عليه و آله شخصى به جامعيت او پيدا نشد ، او داراى فضايل اساسى و استوار است و در هيچيك از اعمال و رفتار او عملى غير اسلامى وجود نداشته و فضايل او طورى نيست كه بتوان به آنها عيب گرفت و به آنها لطمه وارد كرد . على عليه السّلام معجزه آشكار و خارق العادهاى است كه جز براى پيغمبر مرسل يا فرشته مقرب و يا كسى كه همتاى آنان باشد اين معجزه از كس ديگرى ظهور پيدا نمىكند .
گذشته از اين 3 دسته به طوريكه خردمندان اتفاق نظر دارند ديگران بر خلاف اين رويه بودهاند و توفيق الهى كمتر به ديگران توجه داشته و اين درجات را كمتر به دست آوردهاند . از خدا توفيق مىخواهيم و از اينكه گمراه بشويم به او پناه مىبريم .
فصل پنجاه و چهارم [ : قضاوتها و داورىهاى حضرت ]
اما اخبارى كه حاكى و بيانگر قضاوتها و داورىهاى آشكار آن حضرت در موارد دين و احكامى كه مؤمنان براى حل آنها به آن حضرت مراجعه مىكردند . بعلاوه اخبارى كه بيانگر موقعيت علمى و معرفت و فهم اوست به طوريكه همه دانشمندان در مشكلات به او رجوع مىكردند و در برابر دانش او تسليم بودند و موارد ديگر بيشتر از آن است كه بتوان آن را شمرد و مشكلتر آنكه نمىتوانيم تمام موارد را در اين كتاب بياوريم اما به خاطر آنكه كتاب ما خالى از داورىهاى آن حضرت نباشد از باب « مشت نمونه خروار است » برخى از آنها را در اينجا مىآوريم و مقدمه را براى بيان داوريها ذكر مىكنيم :
فصل پنجاه و پنجم داورى در عصر پيامبر صلّى اللّه عليه و آله
برخى از داورىهاى آن حضرت كه شيعه و سنى نقل كردهاند در زمان حيات و زندگى خود پيامبر صلّى اللّه عليه و آله اتفاق افتاده و رسول خدا صلّى اللّه عليه و آله آنها را امضا نموده و صحيح دانسته و دعاى خير درباره او مىكردند و از عمل او تشكر مىنمودند و برترى او را بر ديگران اثبات مىكردند و مسلم مىدانسته كه پس از او على عليه السّلام سزاوار خلافت است . به همين جهت بايد بر ديگران برترى داشته باشد و قرآن مجيد هم به اين معنى توجه داشته و تأويل اين موضوع را آشكار مىكند در جايى كه خداوند مىفرمايند :
« آيا كسى كه به راه حق هدايت شده شايسته است كه از او پيروى شود يا كسى كه از اين نعمت