را عهدهدار شود ، عبد الله بن حسن خدمت امام صادق ( ع ) رفت تا با او دراينمورد گفتگو نمايد . امام فرمود : آيا امرى به تو رسيده ؟ پاسخ داد : بلى ، امرى كه مهمتر از آن است كه قابل توصيف باشد . امام فرمود : آن چيست ؟ پاسخ داد : اين نامهء ابو سلمه است كه مرا جهت قبول خلافت فراخوانده است و شيعيان ما در خراسان نيز بهسوى او رفتهاند . امام فرمود : اى ابا محمد ! ازچه زمانى اهل خراسان شيعهء تو بودند ؟ آيا تو ابو مسلم را به خراسان فرستادى ؟ و آيا تو او را امر كردى كه لباس سياه بپوشد ؟ و آيا كسانى كه وارد عراق شدند ، تو سبب ورود آنها شدى ؟ يا كسى نزد آنها فرستادى ؟ و آيا احدى از آنها را مىشناسى ؟ » « 1 » .
چنين پيداست شيعيانى كه از نياكان اماميه به حساب مىآمدند ، علاوه بر آنكه تعداد آنها در خراسان كم بود در مبارزهء مشترك بنى هاشم بر ضد بنى اميه سهم زيادى نداشتند ، زيرا امامان آنان پس از امام حسين ( ع ) قيام با شمشير را قبل از ظهور حضرت صاحب الامر مهدى موعود ( عج ) روا نمىدانستند و چنانكه روايت شده است ، ابو مسلم به امام صادق ( ع ) نامه نوشت و در آن گفت : من كلمه ( حق ) را آشكار كردم و مردم را از دوستى بنى اميه به دوستى اهلبيت فراخواندم ، چنانچه مايليد از اين چهبهتر ( كه حكومت را قبول كنيد ) . امام صادق ( ع ) در پاسخ نوشت : « ما انت من رجالى و لا
هامش
( 1 ) - مسعودى ، مروج الذهب ، ج 3 ، قاهره ، ص 184 و نيز چاپ قم ، ص 255 .
مطالبى را كه مؤلف بيان كرده تا ثابت نمايد كه امام صادق ( ع ) وجود هرگونه شيعه اماميه را در خراسان رد كرده است ، ادعاى ايشان را ثابت نمىكند ، زيرا در اين مطلب امام وجود شيعه جعفرى را در خراسان رد نكرده ، بلكه روى سخن او با عبد الله بن حسن است . چنانكه از ادامه مطلب فهميده مىشود ، قصد داشت براى فرزندش محمد به عنوان مهدى امت بيعت بگيرد و امام ادعاى مهدى بودن فرزندش را رد كرد ( چنانكه مسعودى در دنباله مطلب فوق مىنويسد : ( عبد الله پس از شنيدن نظر امام ) با آن حضرت به بحث پرداخت و گفت : شيعيان فرزندم محمد را به ديده مهدى امت مىنگرند و با او مىخواهند بيعت كنند . امام فرمود : به خدا قسم ! او مهدى اين امت نيست و چنانچه قيام كند ، كشته مىشود و وجود هرگونه شيعه براى عبد الله را رد كرد ، نه اينكه امام ( ع ) شيعه جعفرى را رد كرده باشد . - م .