4 - به دليل عقل و نيز خبرى كه از پيامبر وارد شده ، امامت فقط در عترت پيغمبر بوده و گفتار آنكس كه امامت را از آن محمد حنفيه مىداند ، باطل است ، زيرا نصى دربارهء امامت او نرسيده ، در نتيجه امامت على بن الحسين ( ع ) ثابت مىشود ، زيرا در عترت بهجز امام سجاد ( ع ) فقط براى محمد حنفيه ( در آن زمان ) ادعاى امامت شده و به دلايلى كه نقل كرديم ، اين منصب شامل وى نمىشود .
5 - تصريح رسول اكرم ( ص ) به امامت آن حضرت ( به نام ) ، در حديثى كه معروف به حديث لوح است و جابر ( و ديگران ) آن را از پيامبر نقل كردهاند . . . « 1 » .
برطبق ضوابط و معيارهاى شيعيانى كه بعدها به اماميه معروف شدند و به دوازده امامى كه اسامى آنان در حديث لوح كه شيخ مفيد در دلايل سابق به آن اشاره كرده آمده است ، اعتقاد دارند - همان دلايلى كه شيخ مفيد آنها را براى ابطال امامت محمد حنفيه قبلا بيان كرد - براى ابطال امامت هر علوى از امامان كيسانيه و زيديه « 2 » و اسماعيليه « 3 » نيز كافى است .
نياكان و پيشينيان شيعهء اماميه پس از امام حسين ( ع ) معتقد به امامت فرزندش على بن الحسين ( ع ) ( ت : 94 ه ) بودند ، ازاينجهت شيخ مفيد كه خود از اماميه است و دلايلى را بر بطلان امامت امامان ساير فرقههاى شيعه كه معاصر با امام سجاد ( ع ) بودند و غير آن حضرت را امام مىدانستند ، اقامه كرد ، معتقد است در آن زمان يگانه امام برحق على بن الحسين ( ع ) بود . چنانكه اين مطلب را اندكى قبل بيان نموديم . نوبختى مىنويسد : « شيعيان علوى كه معتقد بودند : امامت على ( ع ) از جانب خدا و پيامبر ( ص ) معين و واجب شده است ، همواره بر امامت آن حضرت باقى بودند و پس از او فرزندش حسن ( ع ) و سپس حسين ( ع ) را امام خود دانستند . اما پس از شهادت امام حسين ( ع ) به
هامش
( 1 ) - مفيد ، الارشاد ، طهران ، 1377 ، ص 238 - 237 .
( 2 ) - اشعرى ، مقالات الاسلاميين و اختلاف المصلين ، ص 129 و بعد از آن و نيز نوبختى ، فرق الشيعه ، ص 50 - 1 .
( 3 ) - همان مدرك ، ص 57 - 8 ( بخش اسماعيليه ) .