تخطي إلى المحتوى الرئيسي

تاريخ الإمامية وأسلافهم من الشيعة ( پيدايش و گسترش تشيع ) ( فارسى ) — صفحة 75

مساهمون:

ص٧٥
بعدها محور عقيدهء اماميه قرار گرفت ، مطرح كردند و سرپرست آنان ( مختار ) اولين كسى بود كه آن را به مرحله عمل درآورد و با گرفتن انتقام خون امام حسين ( ع ) از دشمنان شيعه ، به شيعيان خدمت كرد ، ولى با ظهور اين فرقه نخستين شكاف عقيدتى در صفوف شيعه به وجود آمد ، زيرا كيسانيه امامت را از فرزندان فاطمه ( ع ) به محمد حنفيه كه فرزند على ( ع ) از غير فاطمه ( ع ) بود ، منتقل كردند و ازآنجاكه امامت ، چنان‌كه معتقدين به نص و تعيين بر اين باورند ، يك منصب الهى است و بايد از طريق پروردگار به فرد معينى واگذار شود و هيچ بشرى نمىتواند آن را به احدى از مسلمين از جمله فرزندان على ( ع ) از غير فاطمه ( ع ) قرار دهد ، ازاين‌رو مىبينيم ، شيخ مفيد براى اثبات امامت على بن الحسين ( ع ) كه معاصر محمد حنفيه ( امام كيسانيه ) بود به چندين دليل استدلال كرده است كه مهم‌ترين آن‌ها عبارتند از : 1 - آن حضرت پس از پدر بزرگوارش در علم و عمل برترين مردم بوده و به حكم عقل ، امامت از آن برتر است نه آن‌كس كه ديگرى از او برتر باشد . 2 - على بن الحسين ( ع ) از ديگران به پدرش نزديك‌تر بود و از جهت فضيلت و نژاد از ديگران سزاوارتر به جانشينى او بود و كسى كه به امام پيشين نزديك‌تر باشد ، به جانشينى وى از ديگران سزاوارتر است و گواه آن آيه « ذوى الارحام » « 1 » و نيز قصهء حضرت زكريا « 2 » است . 3 - به دليل عقل واجب است در هر زمانى امام و پيشوايى باشد و ادعاى هر فردى كه در زمان على بن الحسين ( ع ) خود را امام دانست و يا براى غير على بن الحسين ( ع ) ادعاى امامت كرد ، باطل است و در نتيجه امامت آن حضرت ثابت مىشود ، زيرا محال است كه زمانى باشد و در آن امام ( و پيشواى دينى ) وجود نداشته باشد .
هامش
( 1 ) - در اين آيه خداوند متعال مىفرمايد« وَ أُولُوا الْأَرْحامِ بَعْضُهُمْ أَوْلى بِبَعْضٍ فِي كِتابِ اللَّهِ . . . » *: و خويشاوندان برخى از ايشان سزاوارترند به برخى ، در كتاب خدا . . . » ، انفال ، آيه 75 - م . ( 2 ) - در اين داستان زكريا گفت :« وَ إِنِّي خِفْتُ الْمَوالِيَ مِنْ وَرائِي وَ كانَتِ امْرَأَتِي عاقِراً فَهَبْ لِي مِنْ لَدُنْكَ وَلِيًّا يَرِثُنِي وَ يَرِثُ مِنْ آلِ يَعْقُوبَ . . .: و همانا ترسيدم خويشاوندانم را پس از من ، و زنم نازا است ؛ پس ببخش مرا از نزد خود فرزندى كه ارث برد از من و ارث برد از خاندان يعقوب . . . » مريم : 4 . - م .