منزله گله گوسفند نسبت به چوپان مىباشند ، همان گونه كه اگر گوسفندان از هم جدا شوند و به هلاكت بيفتند ، بيشترين غم و اندوه از آن چوپان است ( پيامبر هم در گمراهى امت بيشترين غم و غصه را مىخورد ) و امام حسين ( ع ) در صحراى كربلا چنين بود ، زمانى كه فضائل و مناقب خود را براى قوم جنگطلب خود يادآورى كرد و كسى به آن توجهى نكرد ، امام ( ع ) محاسن خود را گرفت و آن سخنان شيوا و دلسوز را بيان كرد » « 1 » .
از روايت صدوق ( ره ) چنين برمىآيد كه حسين ( ع ) چون امام و حجت خدا در زمين بود ، همانند موسى ( از اينكه قوم او از موعظهاش پند نگرفتند و راه عصيان و هلاكت را پيش گرفتند ) ، رنجور و دلآزرده گرديد و بدين جهت فاجعه كربلا همانند فاجعههاى بشر عادى نيست ، بلكه شبيه فاجعههايى است كه براى انبياء الهى پيش آمد . امام حسين ( ع ) كه در مركز اين فاجعه قرار داشت ، از شهادت و يا ظلم و ستم نسبت به خود و ياران و بستگانش ناراحت نشد ، بلكه ناراحتى و رنج امام حسين ( ع ) ازاينجهت بود كه او به عنوان امام و حجت خدا مسئوليت هدايت امت جدش را به عهده داشت و بر او دشوار بود كه ببيند ، اين امت در جنگ با او راه انحراف و هلاكت را پيش گرفتهاند .
پس ازآنكه گوشهاى از مواضع برخى از گروههاى شيعيان را كه در قرنهاى بعدى به نام اماميه معروف شدند ، نسبت به فاجعه كربلا نقل كرديم ( و ديديم كه چگونه اين واقعه شيعيان را متاثر كرد و روح شهامت و شهادتطلبى را در آنها زنده كرد ) ، ديگر جاى شگفتى نيست كه جعفر بن محمد بن قولويه ( ت 367 ه . ) بيشترين قسمت كتابش را كه به نام كامل الزيارات « 2 » ناميده شده است ، به فضيلت زيارت حسين ( ع ) اختصاص دهد و در ( ص 77 ) كتاب مذكور ، قاتل حسين ( ع ) را به قاتل يحيى بن زكريا تشبيه كرده و ( در ص 79 ) مىنويسد : تمام مخلوقات الهى بر امام حسين ( ع ) گريستند و نيز در ( ص 118 ) مىنويسد : آسمان و زمين بر حسين ( ع ) و يحيى بن زكريا گريستند و ملائكه براى زوار قبر حسين ( ع ) دعا مىكنند . همچنين در ( ص 137 ) مىنويسد : زائرين امام حسين ( ع ) قبل
هامش
( 1 ) - همان مدرك ، ص 68 - 8 .
( 2 ) - كتاب مذكور در نجف سال 1356 ه ق ، چاپ شده است .