اوصياى آنها را از زمان آدم تا زمان حضرت قائم صاحب الزمان ( ع ) بيان نموده است .
علامة حلى نيز كتابى نوشته به نام اثبات الوصية و در آن اسامى كتابهايى را راجع به وصيت پيامبر ( ص ) نقل كرده است كه بيش از سى عنوان مىباشد و كتاب مسعودى نيز - كه قبلا نام برده شد - يكى از آنهاست « 1 » .
3 - برخى از صحابه در اثناى زندگى پيامبر ( ص ) و نيز در دوران حكومت خلفاى راشدين به على ( ع ) مربوط مىشدند و به ولايت وى اعتراف داشتند .
پيش ازآنكه حضرت على ( ع ) زمام حكومت را در دست گيرد ، در ميان صحابهء پيامبر ( ص ) كسانى بودند كه جزء اصحاب او به شمار مىآمدند و به امامتش اعتقاد داشتند ، از جمله : مقداد بن اسود ، سلمان فارسى ، ابو ذر ، عمار بن ياسر و نيز كسانى كه دوست داشتن آنان با دوستى على ( ع ) موافق باشد و آنان در اين امت ( اسلام نخستين ) كسانى بودند كه شيعه ناميده شدند . زيرا واژه شيعه يك واژه قديمى است كه قبلا هم به كار رفته است ، چنانكه گفته شده : شيعهء ابراهيم ، موسى ، عيسى و انبياء ، درود خدا بر آنان باد ! « 2 » و در زمان وفات رسول اكرم ( ص ) و بيعت با ابو بكر گروهى از صحابه به شيعهء على ( ع ) معروف شدند .
مسعودى در ضمن بحث خود پيرامون امامت على ( ع ) مىگويد : « على ( ع ) ، زمانى كه سى و پنج سال داشت به حكم خداوند متعال به پا خواست ، مؤمنان از او پيروى كردند و منافقان از او دست كشيدند و براى حكومت و امور دنيوى خودشان فردى را برگزيدند كه به نفع ايشان حكومت كند و آن فرد برگزيدهء الهى نبود . . . پس على ( ع ) با شيعيان خود در منزل خويش اقامت گزيد . . . » « 3 » .
عمار ياسر در زمان بيعت با عثمان عقيدهء خودش را در مورد على ( ع ) و خاندانش چنين بيان كرد : « اى گروه قريش ! ازآنجاكه شما اين امر ( خلافت ) را از خاندان پيامبر
هامش
( 1 ) - اثبات الوصية ، نجف ، ص 3 - 4 .
( 2 ) - نوبختى ، فرق الشيعه ، ص 16 .
( 3 ) - المسعودى ، الوصية ، ص 117 - 8 .