[ اثبات نظريه اول ]
عقيدهء من آن است كه بذر تشيع علوى به معناى عقيدتى آن در زمان خود پيامبر ( ص ) پاشيده شد و قبل از اينكه حضرت على ( ع ) عهدهدار خلافت مسلمانان گردد ، رشد كرد . براى اثبات اين مدعا دلايل فراوانى وجود دارد كه مهمترين آنها عبارتند از :
1 - حديثهايى كه دراينباره وارد شده است و قبلا به آنها اشاره شد .
2 - وصيت پيامبر اكرم ( ص ) در مورد امامت و خلافت حضرت على ( ع ) .
از اشارههاى زيادى كه دراينباره در اخبار و احاديث شده است ، برمىآيد كه پيامبر اكرم ( ص ) بر رهبرى و خلافت على ( ع ) نسبت به مسلمانان وصيت كرده است . طبرى روايت كرده است كه رسول اكرم در مجلسى كه در مكه گروهى از بنى هاشم را دعوت كرده بود درحالىكه به على ( ع ) اشاره مىكرد ، فرمود :
« ان هذا اخى و وصيى و خليفتى فيكم فاسمعوا له و اطيعوا . . . » « 1 » يعنى هان ، اين ( على « ع » ) برادر و وصى و جانشين من در ميان شماست پس از او اطاعت و پيروى كنيد » .
طبرى اضافه مىكند كه پيامبر ( ص ) حديثى را كه بيان شد ؛ قبل از هجرتش به مدينه بيان كرد . اين به آن معنا است كه پيامبر در مرحلهء نخست اشاره به مفهوم دينى و عقيدتى امامت على ( ع ) بر مسلمين نموده است ، زيرا دولت اسلامى در آن زمان هنوز تشكيل نشده بود . روزى مردى نزد ابن عباس آمد و گفت : دربارهء على بن ابى طالب ( ع ) با من سخن بگو ، ابن عباس پاسخ داد :
« ايها الرجل و الله لقد سألت عن رجل ما وطئ الحصى بعد رسول الله ( ص ) افضل منه و انه لأخو رسول الله ، و ابن عمه و وصيه و خليفته على امته . . . » « 2 » . يعنى : اى مرد ! به خدا قسم تو دربارهء شخصى از من سؤال كردى كه پس از پيامبر ( ص ) بهتر از او احدى بر زمين قدم نگذاشته ، او برادر و پسرعمو و وصى و جانشين پيامبر ( ص ) بر امتش بود . ابو الاسود دوئلى ( ت 29 ه / 688 م ) گفته است :
هامش
( 1 ) - التاريخ 2 - 63 ، و ابن اثير ، الكامل ج 2 ، قاهره 1290 ، ص 22 .
( 2 ) - القمى ، علل الشرائع ، النجف 1963 ، ص 159 .