باقر ( ع ) شنيدم ، كه مىفرمود : هرگاه مسألهاى پيش مىآمد كه درباره آن آيهاى از قرآن يا حديثى از پيامبر نرسيده بود ، حضرت على ( ع ) قرعه مىزد » ، پس به پاسخ آن مىرسيد .
بعد حضرت گفت : اى عبد الرحيم ! اين از معضلات و مشكلات بود » « 1 » و چون در نزد اماميه ، امام ، معصوم از خطاست ، بنابراين در گفتههاى او جاى شك و ترديد نيست .
در مورد شناخت و آگاهى ائمه از قرآن ، كلينى روايت كرده است كه جعفر بن محمد ( ع ) فرمود : خداوند علم تنزيل و تأويل را به پيامبرش آموخت . پيامبر هم آنها را به على ( ع ) آموخت ، بعد فرمود : به خدا قسم ! وى آن علوم را به ما آموخت . . . » « 2 » . همچنين كلينى روايت كرده كه حضرت رضا ( ع ) فرمود : خداوند متعال انبياء و ائمه را ( در كارهاى خود ) موفق مىدارد و از گنجينهء دانش و حكمت خود به آنها دانش و حكمتى عطا مىكند كه به ديگران نمىدهد . پس علم آنها از علم اهل زمان بالاتر است . . . » « 3 » .
شيعه معتقد است : آگاهترين مردم به قرآن و كسى كه بيشترين سهم را در آموختن و ياد دادن قرآن دارد ، على ( ع ) است . كلينى گفته است : « به مردم گفتم : قيم و سرپرست قرآن كيست ؟ گفتند : ابن مسعود مىداند ، عمر مىداند ، حذيفه مىداند ، گفتم : همهء آنها مىگفتند : ما نمىدانيم ، پس نيافتم احدى را كه گفته شود او به علوم قرآن آگاه است ، بهجز على ( ع ) . ازاينجهت گواهى مىدهم كه على ، درود خدا بر او باد ! سرپرست و قيم علوم قرآن است » « 4 »
اماميه در اعتقاد خود مبنى بر احاطه داشتن على ( ع ) به تمام علوم قرآن ، به رواياتى استناد مىكنند كه برخى از آنها عبارتند از اينكه : حضرت على فرمود : « در هر روز يك مرتبه و هر شب نيز يك مرتبه خدمت پيامبر مىرفتم ، آن حضرت مرا به تنهايى مىپذيرفت و هرجايى كه بود همراهش به سر مىبردم ، اصحاب پيامبر مىدانستند كه
هامش
( 1 ) - اختصاص ، ص 310 .
( 2 ) - كلينى ، كافى ، ج 7 ، ص 442 .
( 3 ) - همان كتاب ، ص 202 .
( 4 ) - كلينى ، كافى ، ص 59 .