حديث عجايب و شواهدى است بر حقانيت آنچه اماميه به آن معتقد و پايبند است و سپاس خداى را . . . » « 1 » .
ما به زودى هنگام بحث از عقايد اماميه در فصل چهارم اين كتاب به تفصيل از غيبت حضرت مهدى ( ع ) و اهميت آن در نزد شيعهء اماميه ، سخن خواهيم گفت .
از مطالب تاريخى چنين به دست مىآيد كه شيعهء اماميه اندكى قبل از پايان قرن سوم هجرى از ساير فرقههاى شيعه متمايز شدند و پيروان اين مكتب ساير فرقههاى شيعه را بر باطل مىدانستند ؛ چنانكه نجاشى مىنويسد : حسن بن موسى نوبختى در عصر خود ، قبل از سال 300 ه . و بعد از آن ، در ميان همنوعانش فرد برجستهاى بود . . . و كتابهاى فراوان از جمله كتاب الرّد على فرق الشيعة ، ما خلى الامامية « 2 » را نوشت .
وى اماميه را « اثنىعشريه » نيز ناميده است . شريف مرتضى گفت كه شيخ - ايده الله - فرمود : « در بين فرقههايى كه براى شيعه ( بعد از امام حسن عسكرى ( ع ) ) نام برديم ، تا زمان ما كه سال 373 ه . است ، بهجز فرقهء اماميهء اثنىعشريه كه قائل به امامت فرزند امام حسن عسكرى ( ع ) كه همنام رسول اكرم ( ص ) است ، مىباشند و يقين دارند آن حضرت زنده است و تا زمانى كه به شمشير قيام كند ، باقى است ، فرقهء ديگرى موجود
هامش
آن حضرت نيابند ، آنگاه شيعه را جهت داشتن اين اعتقاد سرزنش و ملامت كنند كه مثلا امام زمان كجاست و چرا نيامد ؟
چنانكه حضرت على ( ع ) پس از نقل ايجاد فتنه و رفتن حاجيان به مكه و اطلاع نيافتن از آن حضرت ، مىفرمايد : چون چنين شود شيعهء على ( ع ) از دشمنان خود فحشها مىشنود و بدكاران و تبهكاران در گفت و شنودى كه با شيعيان دارند ، پيروز مىشوند ، تا آنجا كه امت ، حيران و سرگردان و وحشتزده مىشود و اين سخن بر سر زبانها فراوان گفته مىشود كه حجت از ميان رفت و امامت باطل شد . ولى به پروردگار على ( ع ) سوگند كه همان وقت حجت امت برپاست و در كوچههايش رفت و آمد مىكند و به خانههايش داخل مىشود ، در خاور و باختر در حركت است ، سخن مردم را مىشنود و بر جماعتشان سلام مىكند ، مىبيند و ديده نمىشود ، تا زمان و وعدهاش فرارسد و منادى از آسمان ندا دهد : « هان كه امروز ، روز شادى فرزندان و شيعيان على ( ع ) است » . . . - م .
( 1 ) - همان مدرك ، ص 72 .
( 2 ) - الرجال ، ص 50 .