حضرت پيروى مىكردند ، بيانگر آن است كه آنان مذهب جعفرى را پذيرفتند و بعدها كه واژهء اماميه نيز معمول شد ، هر دو نام ( جعفريه و اماميه ) يك مذهب بود .
چنين برمىآيد كه در زمان امامت موسى بن جعفر ( ع ) واژهء شيعه چه با نام امام خاصى آورده مىشد و چه به تنهايى گفته مىشد ، منظور از آن در نزد اماميه ، دوستداران و پيروان اهلبيت ( ع ) بود . چنانكه يكى از دوستان امام كاظم ( ع ) هنگام ديدار با آن حضرت به امام گفت : شيعه شما و شيعه پدرتان « 1 » . پس از رحلت امام كاظم ( ع ) « واقفه » كه امامت حضرت رضا ( ع ) را انكار مىكردند ، ظاهر شدند ، كشى مىگويد : « ابتداى « واقفه » ازآنجا بود كه سى هزار دينار از بابت زكات مال و ساير واجبات دينى در نزد قبيلهء اشاعثه جمع شد . آنها اين پول را نزد دو وكيل امام كاظم ( ع ) در كوفه فرستادند . . . و هنگامى كه آنها مىخواستند پول را به امام بدهند ، امام در زندان بود ازاينرو آن دو با آن پولها خانههايى خريدند و قراردادهايى منعقد كردند و وقتى امام به شهادت رسيد و آن دو وكيل از آن آگاهى يافتند ، مرگ آن حضرت را منكر شدند و چنين شايع كردند كه آن حضرت نمرده است و او حضرت قائم است ، گروهى از شيعيان حرف آنها را باور كردند . . . تا زمانى كه مرگ اين دو نفر فرارسيد ( از گفتههاى خود پشيمان شدند ) و وصيت كردند كه پولها به ورثهء امام برگردانده شود . اينجا بود كه براى شيعيان مشخص شد كه آن دو براى رسيدن به مال آن شايعهها را پخش كردند . . . » « 2 » .
پس از رحلت امام كاظم ( ع ) كسانى كه قائل به امامت آن حضرت و پس از وى قائل به امامت على بن موسى ( ع ) بودند ، « قطعيه » ناميده شدند ؛ زيرا آنها بر وفات موسى بن جعفر ( ع ) و امامت فرزندش على بن موسى ( ع ) قطع و يقين داشتند و همچنان به روش اول - كه معتقد به يك سلسله امامان معصوم ( ع ) بودند - باقى ماندند . . . » « 3 » .
از متن قبل روشن مىشود كه ياران و پيروان امام كاظم ( ع ) نيز در زمان وفات آن
هامش
( 1 ) - كشى ، رجال ، ص 390 - 1 .
( 2 ) - همان مدرك ، ص 390 - 1 .
( 3 ) - نوبختى ، فرق الشيعه ، ص 67 و شهرستانى ملل و نحل ج 1 ، ص 150 .