به نام اماميه ناميده نشده بودند .
چنين برمىآيد كه در زمان امام صادق ( ع ) بر شيعيان و دوستداران آن حضرت رافضه اطلاق شد ، چنانكه اخبار مختلفى در معناى اين واژه و نيز در مورد كسى كه شيعه را به اين اسم ناميده وارد شده است . در يكى از اين خبرها آمده است كه مغيرة بن سعيد كه در سال 119 ه / 737 م كشته شد ، واژهء « رافضه » را براى قائلين به امامت جعفر بن محمد صادق ( ع ) به كار برد . سعد اشعرى مىگويد : « پس از رحلت امام باقر ( ع ) پيروان آن حضرت به دو دسته تقسيم شدند . دستهاى محمد بن عبد الله بن حسن بن حسن بن على بن ابى طالب را امام خود دانستند . . . و مغيرة بن سعيد بر اين اعتقاد بود و پس از رحلت امام باقر ( ع ) عقيدهء فوق را ابراز كرد ، اين عقيدهء وى موجب شد كه شيعيان و پيروان امام صادق ( ع ) از او بيزارى جويند و او را رها نموده و لعن كنند . پس مغيره گمان كرد آنها رافضه ( ترككننده ) يا انزوا گزينندهاند و آنان را به اين اسم ناميد . . . » « 1 » .
ابو الحسن اشعرى در بيان علت ناميده شدن شيعيان به رافضى نظر ديگرى دارد ؛ وى مىگويد : « شيعيان ( از طرف اهلسنت ) « رافضه » ناميده شدند ، به اين سبب كه آنها رهبرى و جانشينى ابو بكر و عمر را انكار نموده و قبول نداشتند » « 2 » .
شهرستانى دراينمورد نظر ديگرى دارد و مىگويد : « زيد بن على مىگفت : با وجود فرد افضل امامت مفضول ( آنكه ديگرى از او برتر است ) جايز است . . . هنگامى كه شيعيان كوفه اين گفته او را شنيدند و دانستند كه او از شيخين ( ابو بكر و عمر ) بيزارى نمىجويد ، او را رها كردند . . . به اين سبب « رافضه » ناميده شدند » « 3 » .
شيخ مفيد ( ره ) نيز دراينمورد اظهار نظر كرده و علت ناميده شدن شيعه را به اسم « رافضه » براساس حديثى مىداند كه به امام صادق ( ع ) نسبت داده شده است . در اين حديث هنگامى كه ابو بصير يحيى بن قاسم اسدى به امام ( ع ) شكايت كرد و گفت : به ما
هامش
( 1 ) - المقالات و الفرق ، ص 76 - 7 .
( 2 ) - مقالات الإسلاميين ، ص 87 .
( 3 ) - الملل و النحل 1 : 138 - 9 .