( ( 1686 ) ) كه ببُر اين را قباى روز جنگ
زير دامن واسع وبالاش تنگ
( ( 1687 ) ) تنگ بالا بهر جسم آراى را
زير واسع تا نگيرد پاى را
( ( 1688 ) ) گفت صد خدمت كنم اى ذو و داد
دست بر دو چشم و بر سينه نهاد
( ( 1689 ) ) پس بپيمود وبديد او روى كار
بعد از آن بگشاد لب را در فشار
( ( 1690 ) ) از حكايتهاى مىران در سمر
و از كرمها وعطاى آن نفر
( ( 1691 ) ) وز بخيلان وز تخسيراتشان
از براى خنده هم داد او نشان
( ( 1692 ) ) همچو آتش كرد مقراضى برون
مىبريد و لب پر افسانه وفسون
تفسير ابيات
وقتى كه آن شيرين لب دزديهاى بىرحمانه وپنهانى خياطان را شمرد وطرز مهارت آنها را در مخفى داشتن زيانها به خوبى توضيح داد ، در ميان آن جمع يك ترك خطايى ، از پرده درىها وكشف راز خياطان به سختى تيره شد . و آن رازها كه داستان گو در هنگام شب مىگفت ، مانند روز رستاخيز بود كه رازها را براى خردمندان فاش مىكرد . هر كجا كه ديدى جنگ وستيزى به راه افتاده است و دو دشمن در مقابل يكديگر رازهاى همديگر را فاش مىسازند -
آن زمان را محشر مذكور دان
و آن گلوى راز گو را صور دان
كه خدا اسباب حشمى ساخته است
و آن فضايح را به كوى انداخته است
بس كه داستان گو مكر وحيلهء خياطان را نقل كرد ، ترك مزبور تاسفها مىخورد وخشم ودردش به هيجان مىآمد . ترك به داستان گو گفت : بگو به بينم : در شهر شما كدام خياط در فن حيله گرى از همه زيركتر وماهرتر است ؟ داستان گو پاسخ او را چنين داد : در شهر ما خياطى است به نام پورشش كه در دزدى وزيركى مردم كش است . ترك گفت : من پيمان مىبندم كه آن خياط با صد زيركى وكوشش نتواند از پارچهء من حتى يك تار هم بدزدد . كسانى كه در آن مجمع بودند ، به او گفتند :