تفسير ونقد وتحليل مثنوى جلال الدين محمد مولوى — صفحة 71

من سوگند مىخورم به خداى عزاى خوشبخت و خدايى كه پيرامون بيتش ازدحام و غوغا است ) قبيله خولان بتى بنام عميانس داشته است كه چار پايان و محصولات زراعتى خود را ميان خدا و عميانس تقسيم مىكردند . ( 1 ) و نيز در نامه‌اى كه ابو سفيان از روى تهديد به پيامبر اسلام نوشته است تبرك به نام خدا و سوگند به بتها به چشم مىخورد . نامه بدين ترتيب شروع مىشود : - « باسمك اللَّهم ، فانى احلف باللات و العزى و اساف و نائله و هبل لقد سرت اليك فى جمعنا و انا نريد ان لا نعود اليك ابدا حتى نستأصلكم . . . » ( 2 ) به نام تو اى الله ، من به لات و عزى و اساف و نائله و هبل سوگند مىخورم كه با گروه خود به طرف تو حركت كردم و ما نمىخواهيم از سوى تو هرگز بر گرديم تا اين كه شما را ريشه كن كنيم ) . ج - چنان كه در آيات شريفه قرآن مجيد آمده است . اعراب بتها را به عنوان شفيع و وسيلهء تقرب به خدا مىپرستيدند مانند - « وَيَعْبُدُونَ مِنْ دُونِ الله ما لا يَضُرُّهُمْ وَلا يَنْفَعُهُمْ وَيَقُولُونَ هؤُلاءِ شُفَعاؤُنا عِنْدَ الله قُلْ أَ تُنَبِّئُونَ الله بِما لا يَعْلَمُ فِي اَلسَّمواتِ وَلا فِي اَلأَرْضِ سُبْحانَه وَتَعالى عَمَّا يُشْرِكُونَ 10 : 18 » ( 3 ) ( و آنان در مقابل خدا چيزهايى را مىپرستند كه نه به آنان ضررى مىرسانند و نه سودى به آنها مىدهند و مىگويند اين بتها شفاعتگران ما در نزد خدا هستند به آنان