( ( 1337 ) ) پس بپوشيد اوّل آن بر جان ما
تا كنيم آن كار بر وقف قضا
( ( 1338 ) ) چون قضا آورد حكم حق پديد
چشم واگشت و پشيمانى رسيد
( ( 1339 ) ) آن پشيمانى قضاى ديگر است
پس پشيمانى بهل حق را پرست
( ( 1340 ) ) ور كنى عادت پشيمان خور شوى
ز ان پشيمانى پشيمانتر شوى
( ( 1341 ) ) نيم عمرت در پريشانى رود
نيم ديگر در پشيمانى رود
( ( 1342 ) ) ترك اين فكر و پشيمانى بگو
حال و كار يار نيكوتر بجو
( ( 1345 ) ) ور ندادى تا ندانى نيك را
ضد را از ضد توان ديد اى فتى
( ( 1346 ) ) چون ز ترك فكر اين عاجز شدى
از گنه آن گاه هم عاجز بدى
( ( 1347 ) ) چون بدى عاجز پشيمانى ز چيست
عاجزى را باز جو كز جنب كيست
( ( 1348 ) ) عاجزى بىقادرى اندر جهان
كس نديدست و نباشد اين بدان
( ( 1349 ) ) همچنين هر آرزو كه مىبرى
تو ز عيب آن حجابى اندرى
( ( 1350 ) ) ور نمودى علَّت آن آرزو
خود رميدى جان تو ز ان جستجو
( ( 1351 ) ) گر نمودى عيب آن كار او تو را
كس نبردى كش كشان آن سو تو را
( ( 1352 ) ) و ان دگر كارى كز آن هستى نفور
ز ان بود آن عيبش آمد در ظهور
( ( 1353 ) ) اى خداى راز دان خوش سخن
عيب كار بَد ز ما پنهان مكن
( ( 1354 ) ) عيب كار نيك را منما به ما
تا نگرديم از روش سرد هبا
( ( 1355 ) ) هم بر آن عادت سليمان سنىّ
رفت در مسجد ميان روشنى
( ( 1356 ) ) قاعدهء هر روز را مىجست شاه
كه ببيند مسجد اندر تو گياه
( ( 1357 ) ) دل ببيند سرّ بدان چشم صفى
آن خصايص كه شد از عامه خفى
آيه
« فَطَوَّعَتْ لَه نَفْسُه قَتْلَ أَخِيه فَقَتَلَه فَأَصْبَحَ مِنَ اَلْخاسِرِينَ . فَبَعَثَ الله