( 1 ) على ( ع ) در بارهء آيهء :
مَنْ جاءَ بِالْحَسَنَةِ فَلَهُ عَشْرُ أَمْثالِها
« 1 » - مىفرمايد : منظور از « حسنة » حبّ ما اهل بيت و منظور از « سيّئة » بغض ما اهل بيت است و هر كه آن را داشته باشد خداوند او را به چهره در آتش افكند . « 2 » « 3 »
هامش
( 1 ) انعام / 160 ؛ هر كه حسنهاى به جاى آورد ده برابرش از آن او خواهد بود .
( 2 ) همان 1 / 321 .
( 3 ) شيخ مظفّر در دلائل الصّدق 2 / 276 - 275 پس از بيان برخى اخبار در اين باره مىگويد :
« نيز دلالت بر مطلوب ما دارد هم پيوندى ميان دوستى على و دوستى خدا و رسول و هم پيوندى ميان بغض و بغض آنها . پس چگونه مىشود منظور ، بيان امامت على ( ع ) نباشد و حال آن كه قرآن كريم از ضرورت دوستى او و حرمت بغضش سخن گفته است و اين سخن ، بارها نزول يافته و دوستى او به « حسنه » و دشمنى او به « سيّئة » تعبير شده است و سنّت نبوى نيز آكنده از اين دو مفهوم است . »