به عنوان نمونه در لاميهء طغرايى ابيات ذيل را مىبينيم : ( 1 )
فيم الاقامة بالزوراء لا سكنى
بها و لا ناقتى فيها و لا جملى (
براى چه در بغداد اقامت گزينم ، نه در آن جا مسكنى دارم نه شتر ماده و نه شتر نر ) .
حب السلامة يثنى هم صاحبه
عن المعالى و يغرى المرء بالكسل (
محبت به رفاه و آسايش اراده و تصميم صاحبش را از مقامات عالى بر مىگرداند و مرد را بكسالت وادار مىكند ) .
فان جنحت إليه فاتخذ نفقاً
فى الارض او سلماً في الجو فاعتزل (
اگر توبه تن پرورى و به دست آوردن رفاه تمايلى دارى ، شكافى در زمين پيدا كن و برو زير زمين ، يا نردبامى بگذار و از كرهء زمين جدا شده و در فضا براى خود گوشه گيرى داشته باش ) .
و دع غمار العلى للمقدمين على
ركوبها فاقتنع منهن بالبلل (
فرو رفتن در مراتب عالى انسانى را به كسانى واگذار كه مىتوانند بر آن مراتب سوار شوند ، تو به رطوبت ناچيزى از زندگانى قناعت بورز ) .
رضى الذليل بخفض العيش مسكنة
و العز عند رسيم الاينق الذلل (
خشنودى مرد پست بزندگانى محقر نوعى بىنوايى است ، عزت آدمى در سير و حركت شترهاى رام است ) .
ان العلى حدثتنى و هى صادقة
فيما تحدث ان العز فى النقل (
مقام والاى زندگى به من گفته است : عزت و شرف انسانى در تحرك و انتقال است . )
هامش
( 1 ) ديوان طغرايى ، لاميهء معروف . نام طغرايى حسين بن على بن عبد الصمد اصفهانى و كنيه اش ابو اسماعيل و لقبهاى متعددى به او ذكر كردهاند ، از آن جمله : مؤيد الدين فخر الكتاب ، عميد الملك . . .