در قرآن مجيد در چند مورد داستان صالح عليه السلام و ثمود مورد تذكر قرار گرفته است ، مثلًا در سورهء الشمس چنين است : « كَذَّبَتْ ثَمُودُ بِطَغْواها . إِذِ اِنْبَعَثَ أَشْقاها . فَقالَ لَهُمْ رَسُولُ الله ناقَةَ الله وَسُقْياها فَكَذَّبُوه فَعَقَرُوها فَدَمْدَمَ عَلَيْهِمْ رَبُّهُمْ بِذَنْبِهِمْ فَسَوَّاها . وَلا يَخافُ عُقْباها . » 91 : 11 - 15 ( 1 ) ( طغيان ، قوم ثمود را به تكذيب صالح عليه السلام وادار كرد ، هنگامى كه شقىترين آن قوم تحريك گشت . فرستادهء خدا ( صالح ) به آنها گفت : اين ناقهء خدايى است « آن را به حال خود بگذاريد » و از آشاميدن او از آب جلوگيرى نكنيد . آنان آن ناقه را پى كردند ( كشتند ) خداوند در نتيجهء نافرمانى آنها دمار از روزگارشان بر آورد و عذاب را به همهء آنها تعميم داد و براى خدا از نتايج هلاكت گروهى باكى نيست . )