پس از آنكه خداوند سبحان ذكر فرمود كه مَهر نكاحِ متعه واجب است بيان مىفرمايد كسى كه به دليل تنگدستى نمىتواند زنى را نكاح دائم يا متعه كند و مهر و نفقهء او را بپردازد كنيزى از ميان كنيزكان مؤمن را به زنى برگزيند ، زيرا مَهر كنيز كمتر از مَهر زن آزاد است و معمولًا هزينهاى كمتر از زن آزاد دارد .
از اينجا روشن مىشود كه آيه دلالت بر آن دارد كه نكاح كنيزان براى كسى است كه نمىتواند زن آزادى به نكاح دائم يا متعهء خود درآورَد و مَهرى ندارد كه بديشان بپردازد ، پس اگر چنين كسى نتوانست كنيزى را به نكاح درآورَد بايد شكيب ورزد تا خداى او را به نكاح زنانى ديگر توفيق دهد .
نويسنده پنداشته است شمارى از احاديث بر حرمت متعه دلالت دارد ، همچون اين فرمودهء امام صادق عليه السلام به عبداللّه بن سنان ، در پاسخ به پرسش وى پيرامون متعه : « خود را با متعه آلوده مكن » ( بحارالانوار ، ج 100 ، ص 318 ) .
پاسخ او اين است كه متعه ، مايهء آلودگى مردى است كه بدكارهها و روسپيها را متعه مىكند ، در حالى كه اگر با زنان پردهنشين و پاك پيوند متعه بندد موجب آلودگىِ او نمىگردد .
شايد در روزگار امام صادق عليه السلام ، در مدينه ، تنها زنان تبهكار به متعه رو مىآوردهاند و به همين سبب براى انجام دهندهء آن كارى آلوده كننده شمرده مىشده است . احمد بن محمّد بن عيسى اشعرى در كتاب نوادر خود ، صفحهء 87 از هشام بن حكم آورده كه وى از امام صادق عليه السلام
الرد الوجيز على كتاب ' لله ثم للتاريخ '" ( افشاى يك توطئه ) ( فارسى ) " — صفحة 122
مساهمون: الشيخ علي آل محسن
ص١٢٢