نويسنده پنداشته است امام صادق عليه السلام ياران خود را توبيخ مىكرد و از متعه بازشان مىداشت و مىفرمود : « آيا هيچ يك از شما شرم نمىكند كه در جايى ديده شود و همين بر برادران و ياران صالح او حمل شود ؟ » ( فروع كافى ، ج 2 ، ص 44 ؛ وسائل الشيعه ، ج 14 ، ص 450 ) .
پاسخ نويسنده چنين است كه اين روايت ، سندى ضعيف دارد ، زيرا در اين سند نام صالح بن ابى حماد ديده مىشود كه ضعيف است و نجاشى در رجال خود ، جلد 1 ، صفحه 441 از او چنين ياد مىكند كه وضعى پوشيده دارد كه ظاهر و باطنش ناهمگون است . نيز در اين سند نام محمّد بن سنان ديده مىشود و او - چنانكه گفته شد - بنا به مشهورِ ترديدناپذير ضعيف شمرده مىشود .
با چشمپوشى از سند حديث ، مقصود از آن تحريم متعه نيست ، بلكه منظور ، تشويق به خوددارى از آن در ميان كسانى است كه متعه را حرام مىدانند و عيب مىشمرند ، و بدين سان پرداختن بدان موجب عيبجويى از كنندهء آن و برادران شيعى او - كه اعتقاد به حليّت آن دارند - مىگردد .
از همين رو در حاشيهء فروع به نقل از كتاب مرآةالعقول مىآورد :
يعنى مردم او را در مكانى ببينند كه هر كس را در آن يابند عيبجويى مىكنند ، زيرا متعه را كارى ناپسند مىدانند و همين موجب زيان به خودِ او و برادران و يارانِ هم مسلك او مىشود .
نويسنده مىگويد : هنگامى كه على بن يقطين از امام موسى كاظم عليه السلام دربارهء متعه پرسش مىكند ، حضرت عليه السلام پاسخ مىفرمايد : « تو را با متعه
الرد الوجيز على كتاب ' لله ثم للتاريخ '" ( افشاى يك توطئه ) ( فارسى ) " — صفحة 125
مساهمون: الشيخ علي آل محسن
ص١٢٥