اينكه به ازاى كامگيرى است ، زيرا آنچه در ازاى منفعت قرار دارد اجر ناميده مىشود » ( الجامع لاحكام القرآن ، ج 5 ، ص 129 ) .
بخارى در صحيح خود ، جلد 3 ، صفحهء 1403 مىگويد :
« اجورهنّ » به مفهوم « مُهورهُنَّ » است .
نويسنده پنداشته است كه متعه فرصت را براى مردان و زنان جوانِ آلوده مىگشايد تا تبهكاريهاى خود را به دين بچسبانند و اين موجب خدشه دار شدن چهرهء دين و متديّنان مىگردد .
پاسخ به نويسنده چنين است كه اين ادّعا كاملًا بى دليل و بى ارزش است ، زيرا زنان و مردان فاسد براى توجيه تبهكاريهاى خود نيازى به متعه ندارند و همواره از آموزشها و احكام دين دورند ، پس چه چيز را به دين مىچسبانند ؟
اگر زنان و مردان فاسدِ شيعى چنين مىكنند همانندهاى آنان در ميان اهلسنّت و ديگران چه خواهند كرد ؟
اگر بپذيريم فاسقان شيعه به متعهاى مىپردازند كه به حليّت آن باور دارند ، بدون هيچ ترديدى وضعى بهتر از سُنّيانى دارند كه به زنا مىپردازند كه حرمت آن اجماعى است .
اگر متعه ابزارى براى تبهكارى شود باز اين گونه نكاح حرام نمىگردد و گرنه نكاح دائم نيز حرام مىگشت ، زيرا فاسقان و بدانديشان ، نكاح دائم را نيز وسيلهاى براى فسق و فجور خود مىگيرند ، زيرا بعضى زنان آن را پوششى مىگردانند براى زنا و حرامزادگى ، چنانكه پارهاى از مردم آن را وسيلهاى براى كسب ، با
الرد الوجيز على كتاب ' لله ثم للتاريخ '" ( افشاى يك توطئه ) ( فارسى ) " — صفحة 115
مساهمون: الشيخ علي آل محسن
ص١١٥