استوار نيست .
اينكه نويسنده گفته است زن متعه ، زنى اجارهاى است ، چنانكه از امام صادق عليه السلام روايت شد كه : « نزد امام از متعه سخن به ميان آمد و پرسيدند كه آيا مىشود چهار متعه گرفت ؟ حضرت عليه السلام فرمود : هزار متعه بگير ، زنان متعه ، اجارهاى هستند » ( كافى ، ج 5 ، ص 452 ؛ استبصار ، ج 3 ، ص 147 ) .
پاسخ نويسنده چنين است كه اين روايت سند ضعيف دارد ، زيرا در سند آن نام سعد بن مسلم ديده مىشود كه در كتب رجال توثيق نشده است . ( معجم رجال الحديثِ خويى ، ج 8 ، ص 98 و 99 ) .
اشكالى ندارد كه زنهاى متعه را زنهاى اجارهاى ناميد ، همانطور كه مانعى ندارد زن دائم را نيز چون متعه اجارهاى نام نهاد ، به ويژه آنكه در كتاب خدا بر مَهر ، اجر اطلاق شده است .
خداوند مىفرمايد : « يا أيُّها النّبىُّ إنَّا أحْلَلْنا لَكَ ازْواجَك اللّاتي آتَيْتَ اجورَهُنَّ و ما مَلَكَتْ يَمينُكَ مِمَّا أفاءَ اللّهُ عَلَيْكَ » « 1 »
قرطبى دربارهء اين فرمودهء الهى : « فَمَا اسْتَمْتَعْتُمْ بِهِ مِنْهُنَّ فَآتُوهُنَّ اجُورَهُنَّ » « 2 » مىگويد : « مقصود از « استمتاع » كامجويى و مقصود از « اجور » مَهرهاست . مَهر را اجر ناميدهاند ، زيرا اجرِ كامجويى است ، و اين خود نصّى است بر آنكه مَهر ، اجر ناميده مىشود و دليلى است بر
هامش
( 1 ) - احزاب / 50 ؛ اى پيامبر ! ما براى تو آن همسرانى را كه مَهرشان را دادهاى حلال كرديم و كنيزانى را كه خدا از غنيمت جنگى در اختيار تو قرار داده .
( 2 ) - نساء / 24 ؛ در صورتى كه پاكدامن باشيد زنانى را كه متعه كردهايد مَهرشان را بهعنوان فريضهاى به آنان بدهيد .