و ربودن دل مردمان احمق ، سخن ميگويند با مردمان باملاء خود در دوستى خدا ، مياندازند ايشانرا بنرم و پنهان رفتن خود در چاه بلا ، اوراد ايشان رقص كردن و دست زدن است ، و اذكار ايشان سرائيدن و غنا كردن است ، پيروى نميكنند ايشانرا مگر سفيهان ، و اعتقاد نميدارند بايشان مگر بيخردان و احمقان ، پس هركس برود به زيارت يكى از ايشان در حالتى كه زنده باشد - يعنى بديدن يكى از ايشان رود ، يا به زيارت يكى از ايشان برود در حالتى كه مرده باشد - يعنى بر سر قبر يكى از ايشان بدعا كردن برود حكم آن دارد كه به زيارت شيطان و عبادت بتان رفته است ، و هركس كه يارى كند و مدد نمايد يكى از ايشانرا حكم آن دارد كه يزيد و معويه و ابو سفيان را مدد نموده ، پس مردى از اصحاب آنحضرت عرض كرد كه اگرچه آنكس معترف بحقوق شما باشد - يعنى اگرچه بامامت شما اعتراف داشته باشد آنحضرت مانند كسى كه غضبناك باشد بر او نگريست و فرمود كه اين گفتار را بگذار آنكس كه معترف بحقوق ما باشد به راه نافرمانى و مخالفت ما نميرود آيا نميدانى كه اين طايفه خسيسترين طايفههاى صوفيهاند و صوفيه همه از مخالفان مايند و راه و روش ايشان غير راه و روش ما است و نيستند ايشان مگر نصارى و مجوس اين امت ، بعد از آن فرمود ايشان كسانى هستند كه كوشش مينمايند در فرونشانيدن نور خدا و خداوند تمام مىكند نور خود را و اگرچه مكروه ميدارند كافران .
و ايضا از حضرت امام رضا عليه السّلام روايت است : كه فرمود ( ( لا يقول بالتصوف احد الا لخدعة او ضلالة او حماقة و اما من سمى نفسه صوفيا للتقية فلا اثم عليه و علامته ان يكتفى بالتسمية و لا يقول بشىء من عقايدهم الباطلة ) )
ترجمه شرح باب حادى عشر يا جامع شهرستانى ( فارسى ) — صفحة 64
مساهمون: العلامة الحلي
ص٦٤