شروطها و مراد آنست كه گفتن لا إله الا اللّه بدون اعتقاد بامامت آنحضرت ثمرى نمىبخشد .
فايده چهارم كسانى كه ايمان آوردند و مرتكب معاصى كبيره و صغيره نشوند مستحق ثواب دائمى خواهند بود و كسانى كه كافر شدند و بر كفر مردند مستحق عقاب دائمى خواهند بود و كسى كه ايمان آورد و عمل صالح بجا آورد و اعمال سيئه نيز بجا آورد پس اگر سيئات او صغيره باشند آمرزيده خواهند شد اجماعا و بنص قرآن مجيد
( ( إِنْ تَجْتَنِبُوا كَبائِرَ ما تُنْهَوْنَ عَنْهُ نُكَفِّرْ عَنْكُمْ سَيِّئاتِكُمْ ) )
اگر اجتناب كنيد از گناهان كبيره خواهيم پوشانيد صغيرههاى شما را و اگر از اهل كباير باشد پس اگر با توبه از دنيا برود او نيز از اهل ثوابست مطلقا اجماعا و اگر با توبه از دنيا برود پس از دو صورت خالى نيست يا اينست كه بايد بگوئيم كه ابدا مستحق ثواب نيست در مقابل ايمانش و اين ظلمست و منافى است با آيهء شريفهء
( ( فَمَنْ يَعْمَلْ مِثْقالَ ذَرَّةٍ خَيْراً يَرَهُ ) )
هركس كه معادل ذره عمل خير كند ثواب آن را خواهد ديد پس معين است اعتقاد باينكه چنين كسى ثواب ايمان خود را خواهد ديد دراينصورت يا اينست كه اول ثواب را به او ميدهند و بعد عقاب گناهان را و اين نيز صحيح نيست زيرا كه اجماعست بر اينكه هركس داخل بهشت شود ديگر بيرون نخواهد آمد از آن و در اينحال عقاب باطلشود و گناهان كبيره بيعقاب ماند و آن باطلست زيرا كه با اينحال وعدهء عقاب بر كباير لغو شود پس معين شد كه اول عقاب فعل كباير را بايشان بخشاند و بعد از آن ثواب ايمان را بايشان بدهد و همين است مطلوب ما .
و در خبر نيز وارد است كه اصحاب كباير از جهنم بيرون مىآيند