عقاب و بايد ثواب مقرون باشد بتعظيم و تكريم و احترامات و عقاب بايد مقرون باشد بر اهانت زيرا كه مطيع هميشه مستحق تعظيمست و عاصى هميشه مستحق توهين است .
فايدهء سوم جايز است كه خداوند شرط نمايد در استحقاق ثواب بر عملى مقرون بودن آن را بعملى ديگر مانند ثوابى كه وعده فرموده است بر تصديق بوحدانيت و اگر جايز نباشد اشتراط در آن پس بايد كسى كه خدا را شناخته و اعتقاد بوحدانيت او دارد مستحق ثواب باشد اگرچه اعتقاد برسالت پيغمبر نداشته باشد و اين باطلست بالضرورة بلكه هر عملى كه تعيين ثواب بر آن شده است مشروطست باينكه به شرط مقرره در آن عمل كند پس اگر بيكى از شروط آن عمل ننموده مستحق ثواب بر آنعمل نخواهد بود و يكى از شروط در استحقاق ثواب بر معرفت خدا باقى ماندن است بر آن تا آخر عمر پس اگر طرفة العينى به قدر چشم برهمزدن شرك آورد يا كافر شود يا از دين برگردد ثوابى بر توحيد نخواهد داشت و دليل بر آن آيات قرآنيست مانند قول تعالى
( ( لَئِنْ أَشْرَكْتَ لَيَحْبَطَنَّ عَمَلُكَ ) )
اگر شرك آوردى هر آينه اعمال تو نابود شود و قول تعالى
( ( مَنْ يَرْتَدَّ مِنْكُمْ عَنْ دِينِهِ فَسَوْفَ يَأْتِي اللَّهُ
فَيَمُتْ وَ هُوَ كافِرٌ فَأُولئِكَ حَبِطَتْ أَعْمالُهُمْ فِي الدُّنْيا وَ الْآخِرَةِ وَ أُولئِكَ أَصْحابُ النَّارِ هُمْ فِيها خالِدُونَ ) )
كسانى كه از شما مرتد ميشوند و از دين اسلام برمىگردند و ميميرند بر كفر پس ايشان نابود مىشود اعمالشان در دنيا و در آخرت و ايشان اصحاب آتشند كه در آن هميشه باقى خواهند بود و يكى از شروط آن اعتقاد برسالت پيغمبر و امامت ائمه است و اشاره باينمطلبست فرمايش حضرت رضا عليه السّلام در حديث معروف بسلسلة الذهب كه فرمود بشرطها و شروطها و انا من