آيه آنكه اينست و جز اين نيست كه ولى بشما و اولى به تصرف بر شما خدا است و رسول او و كسانى كه ايمان آوردهاند آنكسانى كه نماز را برپا ميدارند و انفاق مينمايند در حال نماز و استدلال به اين آيه بر امامت آن حضرت متوقف بر بيان چند مقدمه است .
اول اينكه كلمهء انما در آيه براى افادهء حصر است چنانچه اهل لغت بيان نمودهاند و شاعر عرب در مقام فخريه گفته است :
انا الذاد الحامى الذمار و انما * يدافع عن احسابهم انا او مثلى
يعنى منم كسى كه دفعكننده است دشمنان را و حفظ و حمايتكننده است آنچه را كه بر مرد لازم است حفظ و حمايت و آن اينست و جز اين نيست كه مدافعه مينمايد از حسبهاى خود من يا كسى كه مانند من است يعنى اين صفت منحصر است در من و در كسى كه مانند منست در مردانگى و اگر كلمهء انما افادهء حصر نميكرد اينمفاخرت و فخريه تمام نبود .
مقدمه دوم اينكه ولى در آيه يا بمعنى اولى بتصرفست و يا بمعنى ناصر است و هرچند كه براى ولى معانى ديگر نيز هست ولى هيچيك از اينها نميشود كه در اينجا مراد باشد زيرا كه از جملهء معانى آن دوستست و همسايه و نزديك و مدبر و خونخواه و جانشين و رفيق و وارث و مالك و هم قسم و آقا و پسر عم و عاقبت امر و عقب هرچيز و پيشروى هر چيز و آزادكنندهء بنده اينست تمامى معانى مولى و پرواضحست كه هيچيك از اينها مناسبت با مقام ندارد و بعضى هم كه اندك مناسبتى دارد مرجعش يكى از دو معنى اولست و بمعنى ناصر نيز نتوان بود زيرا كه يارى مؤمنين منحصر نيست در كسى كه در اين آيه توصيف شده است بلكه تمام مؤمنين ناصر و ياور