باشد و همچنين قضاياى ديگر كه در كتب و تواريخ و سير مذكور است .
راه چهارم بر اعلم بودن آنحضرت فرمايش حضرت رسول است كه در حق آن جناب فرمود ( ( اقضاكم على ) ) يعنى حاكمتر و عالمتر برفع خصومات در بين شما عليست و معلوم است كه قضاوت نميتوان كرد مگر بدارا بودن علوم بسيار كه از جملهء آنها دانستن تمام مسائل ابواب فقه است پس على عليه السّلام كه از هركس نيكوتر قضاوت داند و نمايد اعلم باشد از همه كس و او را احاطه باشد بر تمام علوم .
راه پنجم بر اثبات اعلميت آنحضرت فرمايش خود آنسرور است كه فرمود اگر مسند رياست براى من گسترده شود و حكومت مطلقه به من مفوض گردد هر آينه حكم كنم در ميان اهل تورية بتورية ايشان و در ميان اهل انجيل بانجيل ايشان و در ميان اهل زبور بزبور ايشان و در ميان اهل فرقان بفرقان ايشان قسم به خدا كه نيست آيهء از آيات كه نازلشده باشد در شب يا در روز در زمين صاف يا در كوهستان مگر اينكه من داناترم از تمام خلق باينكه در شأن كه نازل شده و براى چه نازل شده و اين فرمايشات دلالت دارد بر احاطه آن جناب بر تمام علوم الهى و چون آن حضرت معصوم است پس فرمايشات او صدق و حجت باشد چون ثابت شد اعلميت او پس معين شود امامت او و همين است مطلوب ما .
دليل پنجم بر امامت آن جناب آنست كه آنسرور زاهدتر بود بعد از پيغمبر از تمام خلق و ابدا علاقه و دلبستگى به دنيا نداشت پس او امام باشد زيرا كه هركس زاهدتر است او افضلست اما اينكه آنحضرت زاهدتر است از تمام خلق پس بس است در اثبات آن فرمايشات آنحضرت و كلمات حكمت نظام او در زهد و مواعظ و اوامر و نواهى و روگردانيدن از دنيا و
ترجمه شرح باب حادى عشر يا جامع شهرستانى ( فارسى ) — صفحة 193
مساهمون: العلامة الحلي
ص١٩٣