آثار كلام شريفش هم در خود آن جناب ظاهر و آشكار بود تا آنكه دنيا را سه طلاق داد و از تمام لذايذ دنيويه از خوراك و پوشاك اعراض فرمود و كسى ياد ندارد گرفتارى او را در امور دنيويه حتى آنكه انبان نان خود را مهر مينمود و چون از سبب سؤال كردند فرمود ميترسم كه يكى از اولاد من نان خورشى در آن داخل كنند بس است در زهد آنسرور اينكه قوت سه روز خود و عيال خود را بمسكين و يتيم و اسير داد تا آنكه در اينباب سورهء هل اتى نازل شد كه دلالت دارد بر افضليت آن جناب بر ديگران و دلالت دارد بر عصمت آنحضرت .
مقصد دوم در بيان برخى از دلائلى كه بر امامت حضرت على ( ع ) دلالت دارد
مصنف گويد : و ادله بر امامت آنحضرت از بسيارى زياده بر آن است كه بتوان احصاء نمود .
شارح گويد : دلايل بر امامت حضرت امير المؤمنين زياده بر آنست كه به حد احصاء توان آورد و بس است در بسيارى آنكه مصنف در مبحث امامت كتابى تصنيف نموده و آن را كتاب الفين ناميده و در آن دو هزار دليل بر اثبات امامت آنحضرت اقامه نموده و در اينفن جماعتى از علماء مصنفات بسيارى تصنيف نمودهاند كه احصاء نتوان نمود و ما در اين رساله شمهء از آن ادله را بيان مينمائيم و برخى از فضايل آن جناب را براى تيمن و تبرك مذكور ميداريم و بذكر چند دليل اكتفاء مينمائيم .
اول قول خداى تعالى است
( ( إِنَّما وَلِيُّكُمُ اللَّهُ وَ رَسُولُهُ وَ الَّذِينَ آمَنُوا الَّذِينَ يُقِيمُونَ الصَّلاةَ وَ يُؤْتُونَ الزَّكاةَ وَ هُمْ راكِعُونَ ) )
محصل مضمون