باشد دليل ديگر آيهء شريفه است كه خدا ميفرمايد :
( ( لا يَنالُ عَهْدِي الظَّالِمِينَ ) )
يعنى عهد من نميرسد ستمكارانرا .
شارح گويد : چون مصنف ثابت نمود وجوب نصب امام را شروع نمود در بيان صفاتى كه شرطست وجود آنها در امام كه اگر آنصفات در شخص جمع نباشد صحيح نخواهد بود امامت او و از جملهء آن شروط عصمتست و معنى آن را در نبوت دانستى و اختلاف شده است در شرط بودن عصمت در امام پس طايفهء حقهء اماميه اثنى عشريه و فرقه اسمعيليه شرط دانستهاند و باقى طوايف آن را شرط نميدانند و مصنف براى اثبات مذهب حق به چند دليل استدلال فرمود .
اول اينكه اگر عصمت شرط نباشد در امام لازم آيد تسلسل يعنى وجود امامهاى بينهايت در هر زمانى و چون تسلسل باطل و محالست پس ملزوم آن نيز باطل خواهد بود اما بطلان لازم كه تسلسل باشد پس در مبحث توحيد گذشت و اما بيان ملازمه پس به جهت آنكه در سابق بيان نموديم كه آنچه سبب احتياج بامامست اينستكه ستمكارانرا از ستم باز دارد و داد مظلوم را بگيرد و مردم را وادار بر آنچه صلاح ايشان در آنست و بازدارد ايشانرا از آنچه كه موجب فساد حال ايشانست پس اگر معصوم نباشد و حالش چون ديگران باشد محتاج خواهد بود بامامى ديگر تا او را از خطا بازدارد و نقل كلام ميكنيم در آن امام ديگر پس اگر او نيز معصوم نباشد محتاج به امام ديگر باشد و همچنين تا بحديكه نهايتى براى آن نباشد و آن باطلست .
دوم آنكه اگر امام معصوم نباشد ممكن است صدور معصيت از او و دراينصورت اگر معصيتى صادر شود پس فايدهء نصب امام منتفى