البته قبول نخواهد كرد دين ايشانرا مگر اينكه معجزه به او نشان دهند كه براى او شبهه نماند در معجزه بودن آن و چون از ايشان معجزه طلب كند در جواب او معجزاتى كه در قديم الايام از موسى صادر شده است براى او نقل و روايت كنند پس از قول ايشان يقين حاصل نخواهد شد براى او و همچنين اگر بنزد علماء نصارى رود چون تمام ايشان قبول دارند كه در ميان ايشان كسى نيست كه بتواند معجزه بياورد و اما هرگاه بنزد مسلمين آيد و از ايشان معجزه خواهد او را محروم ننمايند و قرآن كريم را به او نشان دهند و وجوه اعجاز آن را براى او بيان كنند بنحويكه عقل سليم تصديق كند آن را پس دراينصورت چاره ندارد جز اينكه تصديق نمايد ايشانرا و گردن نهد بر دين اسلام و چنين كسى چون بداند كه در قرآن تصديق شده است بنبوت موسى و عيسى او نيز تصديق كند نبوت ايشانرا پس با اينحال آيا مىتوانند يهود و نصارى كه بگويند باينمرد كه تو تصديق نمودى بنبوت پيغمبر ما و با ما موافق شدى در صحت دين ما پس ما محتاج نيستيم باثبات دين خود به اعتقاد تو ولى تو بايد زحمتكشى و صحت دين خود را ثابت نمائى نه چنين است بلكه اگر كسى چنين سخنى گويد از غايت جهل و نادانى باشد .
فصل دوم در بيان اينستكه اين دين اشرف است از تمام اديان و اثبات آن بدليل عقلى بنحويكه اهل انصاف قبول نمايند بر عهدهء كسانى است كه تتبع نمودهاند جزئيات احكاميرا كه در اينشرع مقرر شده است باينمعنى كه هركس تتبع نمايد در احكام اسلام خواهد دانست كه اين دين اشرفست از تمام دينها و اين مختصر رساله قابل نيست براى بسط كلام در آن بر نحو تفصيل ولى ما اجمالا بعضى از آن را بيان مينمائيم .
ترجمه شرح باب حادى عشر يا جامع شهرستانى ( فارسى ) — صفحة 157
مساهمون: العلامة الحلي
ص١٥٧