مترجم گويد : كه از اصرح آيات در صدور ذنب از انبياء آيهء :
( ( وَ عَصى آدَمُ رَبَّهُ فَغَوى ) )
است و ظاهرش آنست كه آدم معصيت نمود پروردگار خود را پس گمراه شده و اين آيه را دليل گرفتهاند بر صدور گناه كبيره از پيغمبران زيرا كه صغيره موجب گمراهى نميشود بلكه دليل گرفتهاند بر صدور كفر از ايشان زيرا كه گمراه كافر است .
جوابش آنست كه معصيت مخالفت امر را گويند و امر يا واجبى است يا مستحبى و ترك مستحب حرام نيست با اينكه آن را نيز معصيت گويند و اما غوى پس بمعنى محرومى است و معلوم است كه هركس كه ترك مستحب كند از ثواب آن محروم شود و اگر بمعنى گمراهى هم گرفته شود باز دلالت بر مطلوب ايشان نميكند زيرا كه هركس كه ترك مستحب يا عمل مكروهى كند بلاشك از مطلوب دور افتد و در آيه ذكر نشده است كه آدم بدين سبب از راه حق دور افتاد به راه باطل رفت و غير خدا را پرستيد يا خدا را منكر شد كه معنى ظاهرى غوى اينست و اين توجيه يكى از تأويلاتست كه علم الهدى به آن جواب داده است از اين آيه .
مبحث چهارم در بيان وجوب افضليت پيامبر ( ص ) بر اهل زمانش
مصنف گويد : مبحث چهارم واجبست اينكه پيغمبر افضل باشد از اهل زمان خودش زيرا كه مقدم داشتن مفضول را بر فاضل قبيح است عقلا و سمعا اما عقلا پس واضح است و اما سمعا پس بدليل آيهء شريفهء :
( ( أَ فَمَنْ يَهْدِي إِلَى الْحَقِّ أَحَقُّ أَنْ يُتَّبَعَ أَمَّنْ لا يَهِدِّي إِلَّا أَنْ يُهْدى فَما لَكُمْ كَيْفَ تَحْكُمُونَ ) )
محصل مضمون آيه آيا كسى كه هدايت مينمايد بسوى حق سزاوارتر است كه پيروى شود يا كسى كه محتاج بهدايتست چه مىشود