شارح گويد : كسانى كه از مخالفين قائل به عصمت انبياء شدهاند چنانچه در سابق گذشت عصمت را مختص دانند به بعد از بعثت و رسيدن وحى بانبياء و اما پيش از بعثت پس همان او كفر و اصرار بر معصيت بتنهائيرا منع كردهاند و باقى را جايز دانستهاند و اماميه عصمت را مطلقا واجب دانند چه پيش از زمان بعثت و صدور وحى از اول عمر و چه بعد از آن تا آخر عمر و دليل بر آن بنحويست كه مصنف بيان نموده و آن واضح و ظاهر است بر هركس كه اندك تأمل در آن نمايد .
و اما آيات و اخباريكه به ظاهر دلالت دارند بر صدور گناه و خطاء از انبياء و به اين سبب بعضى به گمان افتادهاند و توهم نمودهاند صدور ذنب و گناه را از ايشان پس واجبست كه ذنب را بمعنى ترك اولى گيريم يعنى چيزى كه ترك آن براى انبياء اوليست از فعل آن نه بمعنى فعل معصيت باينكه العياذ باللّه ترك واجب يا فعل معصيت كردهاند زيرا كه به حكم عقل صدور معصيت از ايشان محالست و چون نقل قطعى مانند قرآن وارد شده است بر صدور ذنب از ايشان و هيچيك از ايندو دليل را نميتوان دست برداشت و ممكن است اينكه حمل كنيم ذنبى را كه در نقل وارد شده است بر معنى كه منافاتى با صحت نقل نداشته باشد پس بنابراين واجبست اينكه حمل كنيم ذنب را بر ترك اولى و بعلاوه از براى ذنبى كه در قرآن و اخبار نسبت بانبياء داده شده است وجوهى و تأويلاتى بيان شده است در كتب و اخبار و مصنفات علماء اخبار كه به جهت بيان همين مطلب تأليف و تصنيف نمودهاند اينك رجوع نما بكتاب تنزيه الانبياء كه از مصنفات علم الهدى سيد مرتضى ( ره ) است و كتب ديگر و اگر خوف تطويل نبود پارهء از آن را ذكر مينموديم .
ترجمه شرح باب حادى عشر يا جامع شهرستانى ( فارسى ) — صفحة 146
مساهمون: العلامة الحلي
ص١٤٦