معاصى واجب دانستهاند چه كبيره باشد و چه صغيره عمدا و سهوا .
و همين است قول حق به دو دليل اول آنست كه مصنف اشاره به آن نموده به اين تقرير كه اگر انبياء معصوم نباشند هر آينه بعثت ايشان بيفايده گردد و چون اين لازم باطلست پس ملزوم آن نيز باطل باشد بيان ملازمه اينكه اگر معصيت بر آنها جايز باشد وثوق و اعتمادى بر صحت قولشان حاصل نشود چونكه ممكن است كه دروغ گفته باشند عمدا يا سهوا و چون وثوق و اطمينان از قول ايشان بر طرف شد كسى گردن بفرمان ايشان ننهد و امرونهى ايشان را اطاعت نكند پس فايدهء در فرستادن ايشان نباشد و ارسال ايشان عبث و لغو شود و آن محالست .
دليل دوم آنكه بدليل ثابت شده است وجوب متابعت انبياء در تمام افعال و اقوال ايشان و اگر معصيتى هم از ايشان صادر شود بايد مردم متابعت و پيروى كنند ايشانرا و امر بمتابعت در معصيت محالست زيرا كه معصيت قبيح است و امر بقبيح قبيح است و صدور آن از حكيم محالست و چون وجوب متابعت در تمام افعال ايشان ثابت شده است پس ثابت شد عدم صدور معصيت از ايشان و ثابت شد عصمت ايشان و همين است مطلوب ما .
مبحث سوم در بيان اينكه پيامبر ( ص ) از اول تا آخر عمرش معصوم است
مصنف گويد : مبحث سوم در اينست كه پيغمبر صلى اللّه عليه و إله معصوم است از اول عمر تا آخر عمر زيرا كه مردم مطيع كسى نميشوند كه از اول عمرش مرتكب انواع معاصى كبيره و صغيره شده باشد و كارهائى كه موجب تنفر طباعست از او ظاهر شده باشد .